کتاب «اصول فیلم‌نامه‌نویسی به سبک هالیوود» نوشته پوپک رحیمی و به همت انتشارات افراز به بازار کتاب راه یافت.

اصول فیلم‌نامه‌نویسی به سبک هالیوود پوپک رحیمی

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، «اصول فیلم‌نامه‌نویسی به سبک هالیوود» کتابی ساده و روان است که در عین حال به تحلیل، تفسیر و بررسی مفاهیم پرکاربرد در این حوزه می‌پردازد. کتاب با عناصر فیلم‌نامه‌نویسی آغاز می‌شود و در ادامه بررسی هم‌جانبه‌ای از کاراکترها، فضاها و داستان را در برمی‌گیرد. در پایان کتاب نیز با بررسی موضوعی، تحلیل آثاری همچون ترمیناتور(1984)، سرعت(1994)، کازینو رویال(2006)، والکری(2008) و 1917(2019) ارائه داده می‌شود.

رحیمی در 5 فصل به نام‌های «مبانی درام نویسی»، «فیلمنامه‌نویسی در سی مرحله»، «چگونه کارکترهای پیچیده و مجذوب کننده خلق کنیم؟»، «چگونه شرایط پرخطر با ریسک بالا در فیلمنامه خلق کنیم؟» و «چند توصیه مهم برای نوشتن» به آموزش و بررسی روش‌‌ها و راهکارهایی برای یادگیری فیلم‌نامه‌نویسی می‌پردازد.

«سبک‌های دراماتیک»، «داستان، پلات، تم، درونمایه»، «آیا تمام نقاط عطف داستان باید تم را انتقال دهند؟»، «آیا می‌توان تم تصادفی داشت»، «آیا می‌شود بیشتر از یک تم داشت؟»، «فیلمنامه خود را بررسی کنید»، «ایده‌های بکر، طوفانی و ناگهانی»، «ایده‌ای را از میان ایده‌هایتان انتخاب کنید»، «به دنبال ژانری جذاب و متناسب با ایده انتخابی‌تان بگردید»، «نهایی کردن و به پایان رساندن»، «مراحل بعدی که پیش روی من هستند، کدامند؟»، «همه چیز تغییر می‌کند»، آدم‌کش‌ها و ابرقهرمان‌ها»، «دوازده مرحله برای خلق کاراکتر مجذوب کننده خودتان» و «اهمیت و کاربرد شرایط پرخطر در فیلمنامه چیست؟» از جمله بخش‌های کتاب «اصول فیلم‌نامه‌نویسی به سبک هالیوود» به شمار می‌آیند.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:
«مايکل ھاگ معتقد است که‌ درام‌نویسی، سخت‌ترین و ساده‌ترین بخش از فرآیند خلاقه تولید درام است. این پارادوکسی که ظاهرا در تعریف درام ‌نویسی وجود دارد، در واقعیت پارادوکس و تناقض نیست، بلکه قرار گرفتن دو واژه «سخت و ساده» در کنار هم، تعریف دقیق و جامعی از درام ‌نویسی ارائه می‌دهد که ذات حقیقی درام ‌نویسی را روشن می‌کند. زمانیکه می‌گوییم درام‌ نویسی کاری «سخت» است، منظورمان این است که نوشتن و خلق یک درام جذاب، کاری مشکل و پرچالش است که از عهده هر کسی بر نمی‌آید. اما زمانیکه می‌گوییم درام نویسی، کاری "ساده" است، ابدا منظورمان این نیست که درام نویسی کاری «آسان» است!! منظور از سادگی درام نویسی، "عدم پیچیدگی" آن است. در حقیقت فرمول‌ها و روش‌های مشخصی که برای نوشتن درام وجود دارند، باعث می‌شوند درام نویسی با استفاده از آنها، کاری ساده و غیر«پیچیده» باشد.
پس بهتر است قبل از آغاز درام نویسی، اصول و فرمول‌های آن را یاد بگیرید تا بتوانید خود را در مقابل سردرگمی در وادی نوشتن محافظت کرده و زمان و خلاقیت خود را صرف نوشتن کنید، نه خلق ساختارهایی که مجبورید کارآمدی آنها را با آزمون و خطاهایی بسنجید که گاهی باعث از بین رفتن درام‌تان می‌شوند، و یا تلاش براى کشف و آزمایش فرمول‌های تازه‌ای که احتمال موفقیت در آنها ـ برای نویسنده‌های تازه کارـ بسیار کم است.»

کتاب «اصول فیلم‌نامه‌نویسی به سبک هالیوود» نوشته پوپک رحیمی، در 168 صفحه، به قیمت 70 هزار تومان، در قطع رقعی و جلد شومیز، از سوی انتشارات افراز به کتاب‌فروشی‌ها رسید.

................ هر روز با کتاب ...............

هنر |
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...