ویراست جدید کتاب «روزشمار تاریخ قاجاریه» نوشته غلامحسین زرگری‌نژاد توسط انتشارات سروش منتشر و راهی بازار نشر شد.

روزشمار تاریخ قاجاریه غلامحسین زرگری‌نژاد

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، غلامحسین زرگری‌نژاد مولف این‌کتاب، (متولد ١٣٢٩) دانش‌آموخته تاریخ و استاد بازنشسته گروه تاریخ دانشگاه تهران، مصحح و مؤلف آثار متعدد تاریخی است. وی تحصیلات عالی خود را در دانشگاه تهران آغاز کرد و در سال ١٣٥٧ در رشته تاریخ در مقطع کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. پس از انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه‌ها به وزارت آموزش و پرورش رفت و بلافاصله پس از بازگشایی مجدد دانشگاه‌ها، تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد تاریخ در دانشگاه تهران پی گرفت.

وی سپس به وزارت خارجه رفت و تا اواخر دهه شصت به عنوان استاد در دانشکده روابط بین‌الملل وزارت خارجه مشغول به تدریس شد. او در سال ١٣٧٣ از رساله دکتری خود با عنوان «تحول و تطور اندیشه سیاسی در عصر قاجار» دفاع کرد و هم‌زمان به تدریس در گروه تاریخ دانشگاه تهران مشغول شد. وی نهایتاً در سال ١٣٨٨ با درجه استاد تمامی و در سن ٥٩ سالگی بازنشسته شد. به‌رغم آن‌که بازنشستگی زودهنگام، دانشجویان زیادی را از دانش او محروم کرد اما برای وی فرصتی ایجاد شد تا کارهای پژوهشی نیمه‌تمام خود را سامان دهد.

زرگری‌نژاد ازجمله استادان تاریخ است که در دو زمینه تاریخی به تالیف مبادرت کرده و آثاری در حوزه تاریخ ایران و اسلام به چاپ رسانده است.

«روزشمار تاریخ قاجاریه» با هدف تدوین رخدادهای زمانمند این دوره و با بهره‌گیری از منابع معتبر و اصلی تاریخ معاصر شکل گرفته که با پژوهش بر پایه زمانمند وقایع تاریخی و گاه دستیابی نسبی به حوادث فاقد زمان تدوین شده است.

کتاب پیش‌رو، روایتی مستند و پژوهشی از تمام رویدادهایی است که با دودمان قاجار مرتبط هستند. محتوای مجموعه حاضر را تمام رخدادهای زمانمند و قابل دسترس تاریخ قاجاریه و تحولات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و روابط خارجی ایران در فاصله درگذشت کریم‏خان زند تا انقراض سلسله قاجاریه، همراه با نگاهی کلی به مهمترین حوادث ایران از سقوط اصفهان تا فروپاشی زندیه، که خود حکم زمینه تاریخی بحث به شمار می‏رود، تشکیل داده است.

جلد اول این کتاب با ۱۰۰۰ صفحه، از تولد فتحعلی‌خان بزرگ تا قتل آقا محمدخان را در بر می‌گیرد و تمام جزییات وقایع دوره قاجاریه در قالب روزشمار تاریخی ارایه شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...
آیا می‌توان در زبان یک متن خاص، راز هستی چندلایه و روزمره‌ انسان عام را پیدا کرد؟... هنری که انسان عام و مردم عوام را در خود لحاظ کرده باشد، به‌لحاظ اخلاقی و زیباشناسانه برتر و والاتر از هنری است که به عوام نپرداخته... کتاب خود را با نقدی تند از ویرجینیا وولف به پایان می‌برد، لوکاچ نیز در جیمز جویس و رابرت موزیل چیزی به‌جز انحطاط نمی‌دید... شکسپیر امر فرازین و فرودین را با ظرافتی مساوی درهم تنید، اما مردم عادی در آثار او جایگاهی چندان جدی ندارند ...
با دلبستگی به دختری به‌ نام «اشرف فلاح» که فرزند بانی و مؤسس محله است، سرنوشتِ عشق و زندگی‌اش را به سرنوشت پرتلاطم «فلاح» و روزگار برزخی حال و آینده‌اش گره می‌زند... طالع هر دویشان در کنار هم نحس است... زمینی برای بازی خرده‌سیاست‌مدارها و خرده‌جاه‌طلب‌ها... سیاست جزئی از زندگی محله است... با آدم‌ها و مکانی روبه‌رو هستیم که زمان از آنها گذشته و حوادث تکه‌تکه‌شان کرده است. پوستشان را کنده و روحشان را خراش داده ...
مادرش برای جبران کمبود عشق در زندگی زناشویی‌اش تا چهارسالگی به او شیر می‌داده... پدر هدف زندگی‌اش را در این می‌بیند که ثروت و قدرت ناشی از آن را که بر مردم اعمال می‌کند، افزایش دهد... عمه با دختر و نوه‌اش زندگی بدوی و به‌کل رها از آداب و رسوم مدنی دارد... رابطه‌ای عاشقانه با نوه‌ی عمه آغاز می‌کند... مراسم نمادین تشرف... رؤیای کودکی‌اش مبنی بر قدرت پرواز به حقیقت می‌پیوندد ...
این خمودگی، انگار آغاز یک نوع اضمحلال اخلاقی شده... بزرگ‌ترین انحراف در ادبیات جنگ با کتاب «دا» آغاز شد... صاحبخانه جنگم و نه مستاجر جنگ... ضدجنگ در جایی اتفاق می‌افتد که مردم از جنگ پشیمان باشند. در آلمان بعد از جنگ جهانی دوم، گروه 47 که تشکیل می‌شود، هانریش بل و عده‌ای دیگر عضو آن گروه بودند، ادبیات ضدجنگ را تبلیغ می‌کردند، پشیمان بودند، کشور آنها تبدیل به ویرانه شده بود... بعد از انقلاب، ادبیات و سینما از هم دور شدند ...