درباره «سرم را چسباندم روی تن‌شان» به قلم شیرین ورچه | اعتماد

راوی داستان‌های این مجموعه اغلب زنانی تنهایند که مدام مشغول کنکاشی درونی‌اند. در داستان‌هایی که راوی آزاد است به ذهن و درون خود چنگ بیندازد و هر آنچه را که هست و نیست شخم بزند، داستان‌های موفقی مثل «نبش قبر»، «دریای آزاد»، «ایستگاه بیگاه» و «گزارش نهایی یا نیمه‌خالی» متولد می‌شوند که در مجموعه داستان «سرم را چسباندم روی تن‌شان» به قلم شیرین ورچه منتشر شده‌اند. 

سرم را چسباندم روی تن‌شان شیرین ورچه

نویسنده در داستان «نبش قبر» که نقطه عطف داستان‌های این مجموعه است، راوی را به مطب دندانپزشکی می‌برد و تجربه پر کردن و عصب‌کشی دندان یعنی ظاهرا تجربه‌ای پیش‌پا افتاده را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. گویا راوی بر صندلی دندانپزشکی به کاتارسیس می‌رسد و کنکاش درونی نابی را تجربه می‌کند. «به هر که بگویم از رفتن به دندانپزشکی خوشم می‌آید، فکر می‌کند یک چیزیم می‌شود. اما من واقعا دوست دارم روی صندلی مخصوص‌شان ولو شوم، پاهایم را دراز کنم و بگذارم دکتر کارش را بکند.» صندلی مخصوص دندانپزشکی در واقع او را از فضای سرد و شلوغ روزمره دور کرده و به او فرصت رو در رو شدن بیشتر با خودش را می‌دهد. در این فضا، تمام مسوولیت با دکتر است و او می‌تواند تماما با خودش تنها باشد و رویابافی کند. چراکه به گفته ویلیام باتلر ییتس، شاعر ایرلندی، مسوولیت از رویا آغاز می‌شود. نویسنده در این داستان با خودش، راوی و مخاطب روراست است و او را در تجربه‌اش شریک می‌کند حتی اگر این تجربه نبش قبری در دهانش باشد. اگرچه دلش می‌گیرد که «دندان مرده‌ام مراسم سوگواری هم ندارد.»
در «نبش قبر» در واقع راوی با خودش روبه‌رو می‌شود که به کشف خود نایل شود. «نمی‌توانم تشخیص بدهم، آستانه تحمل دردم بالا رفته یا خیلی وقت است دیگر چیزی حس نمی‌کنم.»

اما این چیزی حس نکردن و بی‌تفاوتی را می‌توانیم در داستان «ایستگاه بیگاه» هم شاهد باشیم. همه از قطار خالی در ایستگاه متروک پیاده می‌شوند جز راوی که گویا بودن و نبودنش در آن زمان و مکان چندان فرقی برایش ندارد. «میم و کاف در برزخ تصمیم‌گیری مانده‌اند. می‌ترسند اگر بروند، قطار راه بیفتد و آنها جا بمانند و به پرواز نرسند. ماندن هم برایشان دلهره‌آور است و وحشت نرسیدن، گریبان‌شان را گرفته. به حال مرگ افتاده‌اند. من این احساس را یک وقتی داشتم ولی دیگر برایم معنی مردن نمی‌دهد.» گویا امید برای راوی مرده و او به رهایی‌بخشی نومیدی رسیده است. یا به قول سوزان سانتاگ، نویسنده و منتقد ادبی امریکایی: «جایی که امید می‌میرد، نومیدی رهایی‌بخش است.»

در داستان «دریای آزاد» راوی، زن منفعلی است که دلش می‌خواهد، بپرد و جسور باشد ولی... «هر چه می‌گردم، عکس مناسبی از آنجا پیدا نمی‌کنم که سرم را بچسبانم روی تن کسی جز چند عکس تار و بی‌کیفیت از دو، سه نفر کنار ساحل خلوت. بیشتر دلگیر به نظر می‌رسند تا دل‌انگیز.»
زنی که در درونش گویا نسرینی خفته که دوست دارد، جسورانه با قایق شخصی تمام دنیا را سیر کند. اما انفعال این اجازه را به او نمی‌دهد. این انفعال از کجا آب می‌خورد؟ چرا راوی نمی‌تواند به دریای آزاد سفر کند؟ راوی به زیبایی به این سوال در داستانش جواب می‌دهد.«روزی که خبر به گل نشستنش در جنوب، توی تمامی روزنامه‌ها و صفحه‌های خبری پخش شد، لیوان چای را توی نور گرفته بودم و می‌خواستم، ببینم خوب دم کشیده است یا نه. تفاله‌های چای مثل ماهی‌های ریز و درشت وول می‌زدند و یکی یکی به دیواره لیوان می‌خوردند و به سمت کف، ته‌نشین می‌شدند.»

اما در داستان‌هایی که نویسنده، دست راوی را باز گذاشته و نخواسته ماجرا و اتفاق و فراز و فرودی را تحمیل کند، راوی از خودش تا حدودی پرده برداشته البته این عیان و شفاف‌سازی تا جایی است که راوی به تو یا اویی اشاره می‌کند و گاه او را مخاطب قرار می‌دهد. تویی که غایب است. مرده؟ رفته؟ خیالی است یا واقعی؟ دوست است؟ پارتنر است؟ عشق است؟ این توی راوی به قدری در پرده ابهام و سوال است که چندان مخاطب را درگیر و کنجکاو نمی‌کند. اصلا وقتی راوی از این تو می‌گوید، مخاطب حس می‌کند که این «تو» مزاحم درک او از راوی است. آیا نویسنده چنین قصدی داشته؟ «واگن بی‌حرکت و دم کرده است. مثل تو که بی‌حرکت و خشک بودی، وقتی صورتت را دست زدم. نفس نداشتی. شبیه خودت نبودی...».

آیا راوی می‌ترسد از گفتن و عیان کردن بیشتر در مورد این «تو»؟ آیا یادآوری بیشتر این «تو» برایش رنج‌آور است؟ یا در همین حد تیتروار و در سطح، او را درگیر خودش کرده؟ در داستان‌هایی که نویسنده سروقت داستان‌گویی معمول می‌رود مثل «جاده باریک می‌شود» و «پرسه در یک روز آفتابی بارانی» روایت چندان چنگی به دل نمی‌زند و حرکت لاک‌پشتی روی سینه‌کش تپه برای راوی خاطراتی به صورت تیتروار از افرادی که با آنها رابطه عاطفی داشته، مرور می‌شود. آیا تمهیدی از سوی نویسنده است برای تاکید بر مقوایی بودن این عشاق یا نویسنده درگیر خودسانسوری است؟ «وقتی گفتی دوستم داری، بی‌تامل گفتم عاشقت هستم. ترسیده بودم اگر همان موقع نگویم، فرصت از دست برود. جوری خندیدی که فاصله بین دو دندانت را به وضوح دیدم.» در «کلاغ سر» راوی با کلاغی که روی سرش لانه ساخته، زندگی می‌کند و درگیر است. ولی باز هم آن «تو»ی مبهم و موهوم وارد گود می‌شود و چالش‌های راوی با کلاغ را تحت‌الشعاع خودش قرار می‌دهد.

[مجموعه داستان «سرم را چسباندم روی تن‌شان» به قلم شیرین ورچه در 128 صفحه و توسط نشر تا نونوشت منتشر شده است.]

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

آدمی هرگز برای خرابیهایی که به بار آورده چنین انگیزه‌­های خوبی نداشته است... یک روزنامه­‌نویس انگلیسی به نام فاول، که نقش نظاره‌­گر آسان­­‌طلب و بی‌­غم را ایفا می­‌کند؛ فوئنگ، معشوقه زیبای ویتنامی وی که نه زیاده اهل معنی است و نه زیاده شهوی؛ و آلدن پایل، جوان آمریکایی اهل بوستون... فاولر ناچار می‌­شود کینه خود را به عنوان عاشقِ معشوق از کف داده بروز دهد. ...
تقریبا همه کسانی که برای انقلاب و کشور جنگیده‌اند درست بعد از دستگیری اعتراف می‌کنند که خائن‌اند! ... با انتشار مخفیانه کتاب و نشریه و برگزاری مخفیانه جلسات ادواری سعی می‌کنند چراغ نوشتن و فرهنگ را زنده نگه ‌دارند... تحولاتی که زیرپوسته ظاهرا بدون تغییر جامعه در حال تغییر است... منجر به تغییری تدریجی در حکومت شود و با دموکراسی پیش از جنگ پیوند یابد و آینده‌ای بیاید ...
نثر و زبان سرگذشت حاجی بابای اصفهانی آنچنان فوق‌العاده بود که گفته شد اصل این کتاب ایرانی است... «کتاب احمد یا سفینه طالبی»، در‌واقع کتابی درسی در قالب روایی و داستانی است. جلد اول آن ۱۸ صحبت در شناخت جهان است، جلد دوم در چهار صحبت به قوانین مدنی می‌پردازد و جلد سوم مسائل‌الحیات است. رمانی است علمی که در قالب یادداشت‌های روزانه نوشته‌شده و شاید بتوان آن را نخستین داستان مدرن فارسی با شخصیت کودک دانست. ...
به دارالوكاله‌ای فلاكت‌زده می‌رویم در وال‌ استریت؛ جایی كه میرزابنویسی غریب در آن خیره به دیواری آجری می‌ایستد و ساعت‌ها به آن خیره می‌شود... اغلب در پاسخ به درخواست دیگران برای انجام‌دادن كاری می‌گوید ترجیح می‌دهد انجامش ندهد... جالب اینجاست که فیلسوفانی مثل ژیل دلوز، ژاك رانسیر، جورجو آگامبن، اسلاوی ژیژك، آنتونیو نگری و مایكل هارت به این داستان پرداخته‌اند! ...
داستان‌هاي من بر خانم‌ها بيشتر تاثير گذاشته است... آن نوع نویسندگی و تلقی از نویسندگی که توسط جوایز، نشریات و مجلات دهه 80 حمایت می‌شد دیگر وجود ندارد... آرمان این است ما چیزی بنویسیم که تبدیل به تصویر شود... 4 زن دارم. می‌شود گفت 4 زن جذاب... موضوع 99 درصد داستان‌هایی که در کارگاه‌های داستان‌نویسی خوانده می‌شد، خیانت بود... سانسور موفق عمل کرده و نفس نویسنده ایرانی را گرفته و و نویسنده ایرانی هم مبارزه نکرده ...