«تجسم حماسه» درس گفتارهایی در شناخت هنرهای تجسمی انقلاب اسلامی، به قلم محمد علی رجبی دوانی توسط انتشارات سوره مهر منتشر شد.

تجسم حماسه محمد علی رجبی دوانی

به گزارش کتاب نیوز،  این کتاب که در ۹ فصل هنرهای نقاشی، عکاسی، نقاشی دیواری، گرافیک (پوستر و نشان)، کاریکاتور، مجسمه‌سازی، تصویرسازی و نگارگری با همکاری پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی تالیف شده است ارمغانـی اسـت از تجربـه غنـی هنرمندان بـزرگ گونه‌هـای مختلـف هنرهـای تجسـمی انقلاب اسلامی ایـران.

در مقدمه کتاب تجسم حماسه آمده است: هنر انقلاب، روایتگر انقلاب است اما خوِد این هنر نیز نیاز به روایت‌شدن دارد تا دیده شود و یکی از کاستی‌ها در روایت انقلاب ناشناخته‌ماندن هنرمندان بزرگ انقلاب و آثار آن‌هاست. ازاین‌رو بهتر آن است که برای هنر انقلاب موزه نسازیم بلکه نگارستان بسازیم؛ زیرا همۀ این آثار جلوه‌هایی هستند از نگار حق‌. در واقع حال هنرمند در قالب هنر عرضه می‌شود تا ما از احوال هنر غافل نمانیم؛ ازاین‌رو باید گفت اگر قلم، هنرمندانه باشد به شعر بدل شود یا تابلوی نقاشی، در هرصورت جلوه‌ای می‌یابد از هنر و از آنجا هنر در بستر زمان شکل می‌گیرد و همۀ طیف‌ها از دربارۀ یک موضوع دست به تولید اثر می‌برند؛ لذا از تحریف گریزی نیست به‌جز روایت‌کردن. به‌واقع باید نقطۀ الهامی را که انقلاب در آن تجلی یافت دریابیم؛ زیرا در نقطۀ آغازین انقلاب، تعهد و زیبایی‌شناسی هنری باید هر دو هم‌راستا‌ با یکدیگر رخ دهند؛ ولی ازآنجایی‌که امروز با موقعیتی مواجه‌ایم که از یک‌سو هنر مدعیِ هنر از تعهد فاصله گرفته است و از سوی دیگر هزینه‌های گزاف یا ادعاهای پوشالی جایگزین بارقه‌های ذوق و زیبایی هنر انقلاب شده است. لذا استادان این عرصه باید روایتگر این نقطۀ آغازی باشند و آن را به ثبت برسانند. کتاب تجسم حماسه، روایتی است به‌کوشش استادان برجستۀ هنر‌های تجسمی انقلاب با هدف آشنایی نسل جوان با تعالی هنر در انقلاب اسلامی.

محمد علی رجبی دوانی نویسنده، پژوهشگر درحوزهٔ فلسفه هنر و زیبایی‌شناسی است که در رشته تاریخ، فلسفه و هنر در دانشگاه تدریس می کند.

این کتاب در 328 صفحه و با قیمت 110 هزار تومان در کتابفروشی ها در دسترس است.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...