قاب‌عکس شیک از تهران | آرمان ملی


رمان کوتاه «یوسف‌آباد، خیابان سی‌وسوم»، اثر دیده‌شده‌ سینا دادخواه، نمونه‌ بارز یک داستان شهری با مناسبات شهری است که راوی‌ها هر کدام به‌زعم روحیات و انتظارات خود از زندگی با آن درگیرند. می‌توان «یوسف‌آباد، خیابان سی‌وسوم» را مانند قاب‌عکسی شیک از زندگی قشری از جوانان تهرانی دید. جغرافیای مکان در این اثر نمود ویژه‌ای دارد. ستینگ، فضا و صحنه عامل موثری برای روایت داستان است. داستان بیشتر، هجوم خاطرات و اتفاقاتی است که در جاهای مختلفی از تهران برای هر دو راوی نسل جدید افتاده و بعضا نسل دوم. تهرانی که در داستان آمده، شهر وقوع احتمالات است. از عشق، خیانت، مرگ و زندگی گرفته تا تردید که شاخصه‌ اصلی نسل سوم است که به‌خوبی در روایت اول‌شخص دو راوی «سامان» و «ندا» که نماینده‌ نسل سوم داستان هستند، مشهود است. داستان درواقع بررسی احتمالات پیش رو در زندگی است.

یوسف‌آباد، خیابان سی‌وسوم سینا دادخواه

بار بیشتر «یوسف‌آباد، خیابان سی‌وسوم»، بر دوش روایت است؛ روایتی بر مبنای حدیث نفس. مونولوگی بی‌مخاطب و بیشتر درونی تاجایی‌که به سیال ذهن هم نزدیک می‌شود. می‌توان راوی‌ها را به اضلاع مساوی یک چهار ضلعی نزدیک کرد. چهار راوی، ابعاد یک چهارضلعی که تداعی آرامش، سکون و اقتدار هستند. اگر سامان و ندا را اضلاع عمود این چهارضلعی ببینیم و آنها را افرادی پیش‌رونده، محکم و همواره در حال حرکت به حساب بیاوریم؛ لیلا جاهد و حامد نجات هم اضلاع افقی این چهار ضلعی هستند. آدم‌هایی آرام، منطقی‌تر و با ثبات روحیه‌ بیشتر؛ آرامشی که پس از توفان به آن رسیده‌اند.

چهار شخصیتی که داستان را پیش می‌برند، هر کدام پیشینه‌ای دارند و با دغدغه‌ها، رویاهایی روبه‌رو هست: سامان، رویای بزرگی در سر داد، او که عکاسی می‌کند و آرزو دارد تا در مجله‌های معتبر مد و فشن دنیا مطرح شود راوی بیست‌ودوساله‌ فصل اول سهل‌گیر و خیال‌پرداز است؛ آرمانی فکر می‌کند و جاه‌طلب است. تهرانی که او و ندا روایت می‌کنند، تهران برندینگ است. سامان، مدت‌زمانی را که به انتظار ندا مانده، به بازخوانی خاطرات و روابطش با دختری به نام سپیده می‌گذراند. داستان در اوج شلوغی و سروصدای پاساژها و از طرفی آرامش نسبی سامان برای دیدار ندا شروع می‌شود. سامان و ندا از نسل برندینگ هستند. نسل دهه‌ هشتاد با فضای بازتر جامعه برای دیده‌شدن. نسل پرسه‌زنی‌های بی‌هدف؛ گاهی عاشقی‌های کوتاه در فاصله‌ یک دیدار.

راوی بعد، لیلا جاهد است، مادر سامان، زنی از نسل قبل از او که نسبت به مسائل نگاه عمیق‌تری دارد؛ تاجایی‌که می‌تواند خودش را به نسل سوم بعد از خود نزدیک می‌کند تا از خلقیات و روحیات آنها درکی داشته باشد. زنی حامد نجات، بعد از سال‌ها گذر از دوره‌های مختلف از تفسیر نهج‌البلاغه تا تجربه‌ انقلاب و درنهایت مدتی زندگی در خارج از کشور، بازگشته تا در آتلیه‌ خود زندگی را ثبت کند. او آدمی است که احساسات لیلا و ندا به او گره می‌خورد.

اما متاسفانه، با وجود سعی فراوان داخواه، لحن راوی‌های نسل دوم و سوم آن اندازه که به‌هم شباهت دارند، تفاوت ندارند. نسل سوم ندا و سامان، سبک زندگی متفاوتی دارند. خیلی دغدغه اجتماعی ندارند و سعی می‌کنند تاجایی‌که بتوانند در لحظه زندگی کنند و از آن لذت ببرند. دادخواه می‌توانست نگاهی عمیق‌تر به نسل دوم می‌داشت و می‌توانست دغدغه‌های بیشتری از آنها را نشان دهد.

ندا، دختری است زیر سایه‌ شرارت‌های برادری به نام نیما که عصیان کرده. دختری است با پدری مستندساز طبیعت که زندگی خانوادگی‌شان، با سفری به بندرعباس و شیطنت‌های نیما نابود می‌شود. پدری سرخورده و مادری پریشان‌احوال برجای‌مانده با ته‌مانده‌ دختری درس‌خوان که نداست و نگاهی عشق‌گونه به حامد نجات مرد میانسال و استاد کلاس زبانش دارد. هم سامان و هم ندا با اشاره‌ کوتاهی که به «نیما فغانی» خواهر ندا، در روایت‌های خود می‌کنند؛ داستان کمی تحرک بیشتری پیدا می‌کند. نیما کسی است که سال آخر دبیرستان، سامان را تحقیر کرده؛ پسری شر که دست آخر متوجه می‌شویم زندگی‌اش تباه شده و این تباهی خانواده را هم تحت‌تاثیر قرار داده است.

نتیجه‌ کنار هم چیدن و قراردادن دو نسل در کنار هم بیشتر به همان قاب عکس شیکی از تهران می‌رسد. داستانی با مناسبات شهری و عناصر بینامتنی از جمله موسیقی‌‌های مطرح و خاطره‌ساز، عطر و تصویر مکان‌های موثر در داستان.

سینا دادخواه تهرانی مهربان‌تر از تصاویری که از تهران به یاد داریم ارائه داده است که درواقع همان مدینه‌ فاضله‌ای است که شخصیت‌های داستان می‌خواهند در آن به آرامش برسند. شاید دادخواه در «یوسف‌آباد، خیابان سی‌وسوم»، که بیشتر یک رمان نسل سومی و دهه‌ هشتادی به حساب می‌آید، سعی داشته بگوید: «گویی آدم‌های این رمان کوتاه، خودشان را از خودشان هم مخفی کرده‌اند. فقط خاطره‌ها به آدم‌ها و مکان‌ها می‌چسبند، شاید هر آدم پاساژی است که صدها ویترین از خودش به نمایش می‌گذارد، ویترینی سرشار از رنگ، موسیقی، صدا و عطر و زندگی.»

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

مرد جوانی که همیشه در میان بومیان امریکایی زندگی کرده است... آنچه را می‌اندیشد ساده‌دلانه می‌گوید و آنچه را می‌خواهد انجام می‌دهد... داوری‌هایی به‌اصطلاح «ساده‌لوحانه» ولی آکنده از خردمندی بر زبانش جاری می‌شود... او را غسل تعمید می‌دهند... به مادر تعمیدی خود دل می‌بندد... یک کشیش یسوعی به او چنین تفهیم می‌کند که به هربهایی شده است، ولو به بهای شرافتش، باید او را از زندان رها سازد... پزشکان بر بالین او می‌شتابند و در نتیجه، او زودتر می‌میرد! ...
او کاملا در اختیار توست می‌توانی همه خوابها و خیالهایت را عملی کنی‌... او همان دکتری‌ است که سالها پیش در حکومت‌ دیکتاتوری نظامی، پائولینا را مورد شکنجه و تجاوز قرار داده است... بچه‌هاشان و نوه‌هاشان‌ می‌پرسند که‌ راست‌ است که‌ تو‌ این‌ کار را کرده‌ای و اتهام‌هایی که به‌ تو‌ می‌زنند راست است‌ و آنها مجبور می‌شوند دروغ بگویند... چگونه‌ می‌توان کشوری‌ را‌ التیام بخشید که از سرکوب، آسیب بسیار دیده و ترس از فاش سخن گفتن‌‌ بر‌ همه‌ جای آن سایه افکنده است؟ ...
خانواده‌ای تاجر در شهرکی نیمه‌روستایی نیمه‌صنعتی... ناشنواست و زنش فریبش می‌دهد... کنسروهای مشکوک، مواد غذایی فاسد و به‌خصوص شراب قاچاق می‌فروشد... زنی است بلندبالا و باریک‌اندام، با چشم‌هایی خاکستری، معصوم و رفتاری پر قر و فر... لبخندزنان نگاه می‌کرد، همچون یک مار ماده که در بهار از لای گندم‌زار زردرنگ سر بلند کند تا گذار کارگر راه‌آهنی را از جاده تماشا کند... حال دیگر دوران سلطنت آکسینیا شروع می‌شود ...
کلیسای کاتولیک نگران به‌روزشدن علوم و انحراف مردم از عقاید کلیسا بود... عرب‌ها میانجی انتقال مجدد فرهنگ یونان باستان به اروپا شدند... موفق شد از رودررویی مستقیم با کلیسای کاتولیک بپرهیزد... رویای دکارت یافتن روشی برای تبیین کلیه پدیده‌های طبیعی در چارچوب چند اصل بنیادی بود... ماده ماهیتاً چیزی جز امتداد یا بعد مکانی نیست... شناخت یا معرفت را به درختی تشبیه کرد که ریشه‌هایش متافیزیک هستند، تنه‌اش فیزیک و شاخه‌هایش، علوم دیگر ...
وازهه که ما چرا نباید کتاب بخوانیم اما... مال اون‌وقتاس که مردم بیکار بودن... «لایک» نداره. بیشتر کتابا حتی ازشون «کپشن»م درنمیاد یا اگه درمیاد لایک‌خور نیست... بهداشتی هم نیست. آدم هرورقی که میخواد بزنه، باید انگشت‌شو تفمال کنه... میدونید همون درختا اگه برای کتاب قطع نشن، میتونن چقدر ذغال لیموی خوب بدن و چقدر قلیون دوسیب... کی جواب کله‌های سم‌گرفته ما رو میده؟... ندونی این هفته «فاطما گل» چیکار کرده، تو دورهمی نمیتونی تو بحس شرکت کنی ...