«ده غلط مشهور درباره اسرائیل» [Ten myths about Israel] نوشته ایلان پاپه [Ilan Pappé]، مورخ اسرائیلی با ترجمه وحید خضاب از سوی انتشارات کتابستان معرفت برای دومین بار روانه بازار نشر شد.

۱۰ غلط مشهور درباره اسرائیل» [Ten myths about Israel] نوشته ایلان پاپه [Ilan Pappé]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از تسنیم‌، در سال‌های اخیر مورخان بسیاری در سراسر جهان به نقد ادعاهای دروغین اسرائیلی‌ها برای حضور در سرزمین‌های اشغالی پرداخته‌اند. در این میان نظرات مورخانی که از دل اسرائیل و یهود برخاسته‌اند،‌ حائز اهمیت است. ایلان پاپه یکی از این مورخان است که نظراتش در سال‌های اخیر سرو وصدای زیادی به پا کرده است.

پاپه مورخ و فعال اجتماعی اهل سرزمین‌های اشغالی است. او استاد دانشکده علوم اجتماعی و مطالعات بین‌الملل و رئیس مرکز اروپایی مطالعات فلسطین در دانشگاه اگزتر بریتانیا است. پاپه در حیفا متولد شد. او پیش از رفتن به بریتانیا از سال 1984 تا 2007 استاد ارشد علوم سیاسی در دانشگاه حیفا و از سال2000 تا 2008 رئیس مؤسسه مطالعات فلسطینی و اسرائیلی امیل توما در این شهر بود.

کتاب‌های مختلف او درباره درگیری اسرائیل و فلسطین باعث شده است که او شهرت فراوانی در این حوزه کسب کند. ایلان از جمله مورخان جدید اسرائیلی است که تشکیل اسرائیل را مقصر فقدان صلح در خاورمیانه دانسته و صهیونیسم را خطرناک پنداشته و خواستار تحریم بین‌المللی دانشگاهیان اسرائیلی شده ‌است.

او حتی پیش از آنکه «پاکسازی نژادی فلسطین»، پرفروش‌ترین کتاب خود را بنویسد، یک چهره جنجال‌برانگیز در اسرائیل بود. او در کتاب «بیرون از قاب»، گزارشی کامل از جدایی وی از فضای علمی اصلی اسرائیل و پیامدهای آن ارائه می‌کند. وی معتقد است که رژیم‌ اشغالگر صهیونیست زشت‌ترین پاک‌سازی نژادی در جهان معاصر را انجام داده تا ‌اشغالگران را ساکنان اصلی یک سرزمین جای دهد.

اما شاید مهمترین کتاب پاپه بعد از "پاکسازی نژادی فلسطین" را بتوان " 10 افسانه درباره اسرائیل" دانست که پس از انتشار سر و صدای زیادی به پا کرد. پاپه در این کتاب 10 افسانه‌ای را که اسرائیل بر پایه آن بنا نهاده شده است، مورد ارزیابی قرار داده و جعلی بودن آن را به جهانیان نشان داده است. حالا انتشارات کتابستان معرفت ترجمه‌ای از کتاب را به کوشش وحید خضاب در دست انتشار دارد.

پاپه در این کتاب ابتدا 10 گزاره تاریخی را که بنیاد کشور جعلی اسرائیل شده، مطرح کرده است و در ادامه با دلایل تاریخی و مستندات و شواهد این ادعاها را مورد مداقه قرار می‌دهد.

چاپ دوم این کتاب با ترجمه آقای وحید خضاب و در292صفحه و قیمت45هزار تومان روانه بازار نشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...
دوران قحطی و خشکسالی در زمان ورود متفقین به ایران... در چنین فضایی، بازگشت به خانه مادری، بازگشتی به ریشه‌های آباواجدادی نیست، مواجهه با ریشه‌ای پوسیده‌ است که زمانی در جایی مانده... حتی کفن استخوان‌های مادر عباسعلی و حسینعلی، در گونی آرد کمپانی انگلیسی گذاشته می‌شود تا دفن شود. آرد که نماد زندگی و بقاست، در اینجا تبدیل به نشان مرگ می‌شود ...