به گزارش تسنیم، جدیدترین شماره مجله فرهنگی اجتماعی راه به مدیر مسئولی وحید جلیلی و سردبیری سعید خورشیدی با آثار و گفت‌وگوهایی از حسین کچوئیان، علی‌رضا شجاعی‌زند، مرضیه هاشمی، محمد سرشار، حجت‌الاسلام علی‌رضا پناهیان، علی غمامی، نعمت‌الله سعیدی، وحید جلیلی و دیگر چهره‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی منتشر شد.

اغتشاشات اخیر در کشور، تحلیل بازنمایی خانواده ایرانی در تولیدات صداوسیما، اربعین، سیل، افول آمریکا، علوم انسانی، روایت پیشرفت و گام دوم انقلاب موضوعات پرونده‌های این شماره "راه" اند. وحید جلیلی در سرمقاله‌‌ مجله با عنوان «ستادهای چاق و صف‌های قبراق» چالش های اخیر جبهه فرهنگی انقلاب در حوزه مدیریت فرهنگی را تبیین کرده است.

برخی از عناوینی که در این شماره به چشم می‌خورد عبارت است از: «نه گرداب آشوب، نه گرداب سکوت» «درخت انقلاب و آفت دوقطبی‌ها» «جوانگرایی به شرط تجربه‌نگاری» «صدا و سیما گاهی فراموش می‌کند...» «مادران پشت جبهه 98» «سیل در خانه نظریه گسست اجتماعی» «امداد آمریکایی؛ تبعیض نژادی، تغییر جمعیتی» «فاطمیون از هرات تا پلدختر» «غنی‌سازی انسان در نیروگاه کهنز» «آسیب‌شناسی جامعه‌شناسی» و ...

همچنین در این شماره یک گزارش از نشستی مبسوط درباره اغتشاشات اخیر خواهید خواند و با راه‌کارهای کاهش فشار اقتصادی و روانی بر مردم که توسط جمعی از کارشناسان اقتصادی، فرهنگی و رسانه‌ای ارائه شده است آشنا می‌شوید.

احسان صفرزاده، تحلیل‌گر مسائل جهان اسلام هم در قالب یادداشتی، از منظری بدیع به فصل مشترک آشوب‌های اخیر عراق و ایران می‌پردازد.

اما مفصل‌ترین پرونده راه 64 با عنوان «یاری‌گری» درباره سیل و تعاون اجتماعی شکل گرفته حول آن است. گفت‌وگویی با مرضیه هاشمی که به مقایسه نحوه مواجهه با سیل در دو جامعه ایران و آمریکا می‌پردازد و نیز مقالاتی از مجتبی نامخواه،  سیدمجید امامی و همچنین نگاهی به خاطرات آنها که در امدادرسانی به سیل‌زده‌ها حضور داشته‌اند تنها بخشی از این پرونده است.

نگاهی به «بازنمایی خانواده ایرانی در رسانه ملی» هم محور اصلی پرونده نقد و بررسی صدا وسیما را تشکیل می‌دهد. عنوانی که برای این پرونده انتخاب شده «دانشگاه عمومی» است. در این بخش، تحریریه مجله گفت‌و‌گویی مبسوط با محمد سرشار، مدیر شبکه پویا و نهال را تهیه کرده است. همچنین مجموعه یادداشت‌هایی از فعالان تربیتی در این پرونده منتشر شده است که راهکارهایی را که این عده برای نقش‌آفرینی بیشتر در عرصه تربیت و خانواده پیش روی رسانه ملی قرار داده‌اند. محسن اصغری نکاح، حسین باغ‌گلی، حجت الاسلام جمال‌زاده و... هر یک با یادداشت‌های جداگانه به این موضوع پرداخته‌اند.

راه 64، در پرونده‌ای کوتاه به بحث حکمرانی قضایی پرداخته و از اولویت‌ها و سازوکارهای تحول در قوه قضائیه سخن گفته است.

پرونده علوم انسانی آخرین پرونده این شماره راه است. در این بخش، حجت‌الاسلام پارسانیا در گفتاری به این پرسش پاسخ می‌دهد که اگر مطهری امروز بود، چه دغدغه و مسئله‌ای داشت؟ اما مفصل‌ترین مطلب این پرونده گفت‌وگویی خواندنی با علی رضا شجاعی‌زند، درباره آسیب‌شناسی جامعه‌شناسی و جامعه‌شناسان در ایران است. رضا زاده‌محمدی نیز در یادداشتی اهداف ناگفته فراگیر شدن ادبیات روانشناسی در فرهنگ عمومی واکاوی کرده است.

شصت و چهارمین شماره مجله فرهنگی تحلیلی راه، به مدیر مسئولی وحید جلیلی و سردبیری سعید خورشیدی در 170 صفحه، منتشر شده است.

معمار چین نوین است... افراطیونِ طرفدار انقلاب فرهنگی و جوخه‌های خاص آنها علاوه بر فحاشی در مطبوعاتِ تحت امر، به فرزندان او که در دانشگاه درس می‌خواندند حمله بردند و یکی از آنها را از پنجره به بیرون انداختند که منجر به قطع نخاع او شد... اولین و مهمترین درخواست او از آمریکایی‌ها (پس از توافق) نه وام بود و نه تجهیزات و نه تجارت، بلکه امکان اعزام دانشجو به دانشگاه‌های معتبر آمریکایی بود... می‌دانست عمده تغییرات، تدریجی است و رفتار پرشتاب، ممکن است نتیجه عکس دهد ...
بازی‌های معمول در مدرسه مجاز بود، ولی اگر خدای ناکرده کسی سوت می‌زد، واویلا بود... جاسوسی و خبرچینی از بچه‌ها و معلمان نزد مدیریت مدرسه معمول بود... تعبد و تقید خود نسبت به مذهب را به تقید به سازمان تبدیل کردند... هم عرفان توحیدی دارد، هم مارکسیستی است، هم لنینیستی، هم مائوئیستی، هم توپاماروبی و هم چه‌گوارایی...به این نتیجه رسیدند که مبارزه با مجاهدین و التقاط آنان مهم‌تر از مبارزه با سلطنت پهلوی است ...
تلاش و رنج یک هنرمند برای زندگی و ارائه هنرش... سلاح اصلی‌اش دوربین عکاسی‌اش بود... زندانی‌ها هویت انسانی خود را از دست می‌دادند و از همه‌چیز تهی می‌شدند... وقتی تزار روسیه «یادداشت‌هایی از خانه مردگان» را مطالعه کرد گریه‌اش گرفت و به دستور او تسهیلاتی برای زندان‌های سیبری قایل شدند... نخواستم تاریخ‌نگاری مفصلی از اوضاع آن دوره به دست بدهم... روایت یک زندگی ست، نه بیان تاریخ مشروطیت... در آخرین لحظات زیستن خود تبدیل به دوربین عکاسی شد ...
هجوِ قالیباف است... مدیرِ مطلوبِ سیستم... مدیری که تمامِ بهره‌اش از فرهنگ در برداشتی سطحی از دو مفهومِ «توسعه» و «مذهب» خلاصه می‌شود... لیا خودِ امیرخانی‌ست که راوی‌اش این‌بار زن شده‌است تا برای تهران مادری کند؛ برای پسربچه‌ی معصومی که پیرزنی بدکاره است در یک بن‌بستِ سی‌ساله... ما را به جنگِ اژدها می‌برد امّا می‌گوید تمامِ سلاحم «چتربازی» است و «شاش بچّه» و... کارنامه‌ی امیرخانی و کارنامه‌ی جمهوری اسلامی بهترین نشان‌دهنده‌ی تناقض در مسئله‌شان است ...
بازخوانی ماجراهای چپ مارکسیست- لنینیست که از دهه ۲۰ در ایران ریشه دواند... برای انزلی و بچه‌های بندرپهلوی تاریخ می‌نویسد... تضاد عشق و ایدئولوژی در دوران مبارزه... گاهی قلم داستان‌نویسانه‌اش را زمین می‌گذارد و می‌رود بالای منبر وعظ. گاهی لیدر حزب می‌شود و می‌رود پشت تریبون. گاه لباس نصیحت‌گری می‌پوشد... یکی از اوباش قبل از انقلاب عضو کمیته می‌شود... کتاب پر است از «خودانتقادی» ...