ویراست جدید کتاب «فرهنگ‌های برنامه درسی» [Cultures of curriculum] از سوی سازمان سمت برای گسترش آگاهی درباره رویکردها به برنامه درسی و تمرین منتشر شد.

فرهنگ‌های برنامه درسی» [Cultures of curriculum]  پاملا بلوتین ژوزف [Pamela Bolotin Joseph]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، ویراست جدید کتاب «فرهنگ‌های برنامه درسی» تالیف پاملا بلوتین ژوزف [Pamela Bolotin Joseph] و دیگران به ترجمه محمود مهرمحمدی و دیگران از سوی سازمان سمت در 381 صفحه و با شمارگان 300 نسخه و قیمت 55 هزار تومان منتشر شد.

در پشت جلد این کتاب آمده است: «فرهنگ‌های برنامه درسی را می‌توان چارچوب‌های تئوریزه شده و مدرن دانست که ریشه در باورهای عام تربیتی یا فلسفه‌های خاص تعلیم و تربیت دارد. فرهنگ‌های برنامه درسی، محصول و میوه باورها و تصوراات خاص (فرهنگ‌های خاص) تعلیم و تربیت هستند. به دیگر سخن، فرهنگ های برنامه درسی پاسخ‌های مدرن به این پرسش است که کدام باور یا مفروضات (فرهنگ) درباره محتوا، تدریس، معلم، دانش‌آموز، محیط یادگیری، ارزشیابی و جز این‌ها پذیرفته شده است؟

ویراست دوم فرهنگ‌های برنامه درسی علاوه بر ترتیب در فصل‌ها، حاوی قسمت‌‌های جدید و بازبینی‌شده است. این ویراست شامل مثال‌ها و داستان‌های فراوانی از آموزگارانی می‌شود که تجربه‌هایشان را از طریق گزارش‌های استاندارد شده و نیز برنامه درسی خلاقانه و دگرگون شده‌ای که تجربه و اجرا کرده‌اند با نویسندگان به اشتراک گذاشته‌اند.»

کتاب با دو فصل؛ «مفهوم‌پردازی برنامه درسی» و «درک برنامه درسی به‌مثابه فرهنگ» آغاز می‌شود که مفاهیم و الگوهای قدرتمندی را کندوکاو کمک می‌کند تا برنامه درسی را به ‌صورت فرایندی پویا تصور و درک کرد.

فصل دیگری هم به نام «محدودکردن برنامه درسی» اضافه‌ شده که به بررسی چگونگی شکل‌گرفتن و استانداردسازی برنامه‌ درسی از طریق آزمون‌های پراسترس می‌پردازد و با نشان دادن تأثیرات کسب‌وکار روی کسب دانش معلوم می‌کند که چرا برنامه‌ درسی باید دوباره فرهنگ‌سازی شود. همچنین فصل «بازآرایی فرهنگی برنامه درسی» طوری گسترش داده شده که برنامه‌ درسی دگرگون‌شونده و رهبری برنامه درسی را بیشتر در بر بگیرد.

در بخش دوم، فرهنگ‌های برنامه درسی، هشت جهت‌گیری برنامه‌ درسی را ارائه می‌کند. با این ‌حال، در ویراست دوم، همه این فصل‌های فرهنگ‌های برنامه درسی اکنون فقط فلسفه‌هایی را دربر می‌گیرند که جایگزین برنامه درسی جریان اصلی هستند.

فصلی با عنوان «حفظ سنت‌های بومی»، نوشته تاراجین یازی‌ـ مینتز، برنامه درسی پاسخگو از لحاظ فرهنگی را با به ‌تصویر کشیدن آموزش بومی به ‌صورت برنامه درسی جامع یکپارچه شامل زبان، فرهنگ، تاریخ، علوم و هنرها مجسم می‌کند.

در فصل پایانی کتاب، فرهنگ برنامه درسی، «رؤیای صلح»، پاملا ژوزف درباره برنامه درسی مطالعات صلح، آموزش حقوق بشر، آموزش جهانی،آموزش محیط‌زیست و آموزش حل اختلاف می‌نویسد.

كتاب حاضر برای دانشجویان رشته علوم تربیتی در مقطع کارشناسی ارشد به عنوان منبع اصلی درس «نظریه‌های برنامه درسی» به ارزش 2 واحد ترجمه شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...