زنان آسیب‌دیده باهم متحد می‌شوند تا جسد را معدوم کنند... جایگاه زنان بیشتر براساس زیبایی و جوانی و اینکه با چه کسی ازدواج می‌کنند و فرزندان خود را به چه مدرسه‌ای می‌فرستند، تعیین می‌شود.. آرمان موعود این جامعه‎‌ ثروتمند خیالی بیش از همه برای زنانی که از نظر عاطفی و مالی زندگی سختی دارند به سرخوردگی تبدیل می‌شود... مردانِ داستان‌های کرینو انسان‌های متقلب‌ تندخو - هرزه و چندش‌آور- هستند که به هر طریقی که بتوانند از زن‌ها سوء‌استفاده می‌کنند


زن، جنایت، فمینیسم | آرمان ملی


منتقدان ژاپنی درخصوص رمان «ورطه‌» [OUT]، اثر پرفروش و تحسین‌برانگیز جنایی، معتقدند ناتسوئو کرینو [natsuo kirino] با درهم‌آمیختن یک تفسیر فمینیستی بسیار گزنده با یک‌جور داستان‌گویی بسیار جذاب، بالاخره آن‌گونه که دوست داشته نظرش را بیان کرده و داستانش را نوشته است. از ‌این‌‌رو، امروز او یکی از معروف‌ترین نویسندگان ژاپنی به‌شمار می‌­رود.
علی‌رغم اینکه رمان «ورطه» تا حدی به سبک داستان‌های پلیسی-جنایی فرانسوی نوشته شده، اما پا را از آن حد هم فراتر گذاشته است، به‌ویژه از نظر طرفداران حقوق زنان، که این اثر توجه‌شان را جلب کرده و آن را به‌عنوان مثالی زنده از فرمانبرداری زنان در جامعه‌ ژاپن و زندگی‌ مرموزی که آنها را به اطاعتِ بی‌چون‌وچرا وامی‌دارد، درنظر می‌­گیرند.

ورطه‌» [OUT] ناتسوئو کرینو [natsuo kirino

داستان «ورطه» از این قرار است: چهار زن باهم در شیفت شب یک کارخانه‌ بسته‌بندی موادغذایی کار می‌کنند. هرکدام از آنها به دلیلی از زندگی خود ناراضی است: اختلافات زناشویی، فرزندان عاصی، بدهی زیاد‌ و مراقبت از مادرشوهر. کار آنها طاقت‌فرسا است و هر چهار نفر باهم قرار گذاشته‌اند و کمترین خواسته‌شان از یکدیگر این است که وقتی شب‌هنگام به پارکینگ کارخانه می‌آیند منتظر هم بمانند تا مسیر خلوت و ترسناک پارکینگ تا محل کارخانه را باهم طی کنند تا هوای یکدیگر را داشته باشند.

یک شب، یایویی، که مادر دو بچه‌ کم‌سن‌وسال است، متوجه می‌شود که همسرش، کِنجی، در یک کلوپ شبانه عاشق یکی از گیشاهای آنجا شده و تمام پس‌اندازشان را در قمار باخته. یایویی کنترلش را از دست می‌­دهد و همسرش را با کمربندش خفه می‌کند و پس از آن برای کمک دست به دامن یکی از زنان همکارش می‌شود. آنها جسد کنجی را در صندوق‌عقب ماشین می‌اندازند و به خانه‌ او می‌برند و از زنان دیگر کمک می‌گیرند تا جسد را به قطعات کوچک‌تر تبدیل کنند و در سطل‌های زباله‌ اطراف شهر جدا از هم پخش کنند.

جذابیت بیشتر داستان مرهون همین برقراری روابط خواهرانه‌ ناگهانی در میان این زنان آسیب‌دیده است که به‌سرعت باهم متحد می‌شوند تا آن جسد را معدوم کنند. خانم کرینو در مصاحبه‌ای می‌گوید: «یکی از موضوعاتی که درمورد داستان‌های جنایی دوست ندارم این است که دنبال مجرم و گناهکاران بگردیم. جرم و جنایت مانند تَرَکی در بدنه­ واقعیت است و این وظیفه‌ نویسنده است که آن را حس و با قلم و نوشته‌هایش بیان کند. به‌عنوان یک نویسنده، علاقه‌مندم ببینم آن تَرک‌ها چه تأثیری روی زندگی مردم می‌­گذارند.»

خانم کرینو که هرگز خارج از ژاپن زندگی نکرده، جامعه‌‌ خود را مانند مکانی از تضادهای عمیق می‌بیند: کشوری که با زنان، مهاجران و نژادهای غیرژاپنی بسیار ناعادلانه رفتار می‌کند و بااین‌حال اکثر مردم جهان آن را کشوری فوق‌العاده راحت برای زندگی می‌پندارند. شخصیت‌های داستان ناتسوئو کرینو غالبا در حواشی جامعه‌ ژاپن قرار دارند و همانند هندوها برای رسیدن به یک تناسخ خوب و نتیجه‌بخش می‌کوشند و آرزو می‌کنند جایگاهی در خورشید داشته‌ باشند. برخی افراد ممکن است، به‌هر دلیلی، از چین و کره به آنجا مهاجرت کرده باشند، اما هرگز نمی‌توانند خود را به‌طور کامل با ژاپن یا ژاپنی‌های اصیل جامعه‌ بزرگ ژاپنی-برزیلیِ ژاپن- که از نظر نژادی برای همه‌ مردم شناخته شده‌اند و به‌آسانی تفاوت هویتشان قابل تشخیص است- وفق دهند. آرمان موعود این جامعه‎‌ ثروتمند خیالی بیش از همه برای زنانی که از نظر عاطفی و مالی زندگی سختی دارند به سرخوردگی تبدیل می‌شود.

ژاپنی که‌ خانم کرینو درباره‌­اش می‌گوید و می‌نویسد، اقلیمی با دیدگاه گسترده‌ متناقضی است که طرفدار حقوق برابر در تفاوت‌های اجتماعی محدود است، هرمی خشن و بی‌رحم که افراد در آن بیشتر بر اساس تحصیلات و شغلشان متمایز می‌شوند تا درآمدشان: درواقع براساس دانشگاهی که در آن تحصیل کرده‌­اند یا شرکتی که در آن کار می‌­کنند. زنانی که در بهترین دانشگاه‌ها تحصیل می‌کنند، به‌سختی در دنیای حرفه‌ای برایشان کار پیدا می‌شود، جایگاه زنان بیشتر براساس زیبایی و جوانی و اینکه با چه کسی ازدواج می‌کنند و فرزندان خود را به چه مدرسه‌ای می‌فرستند، تعیین می‌شود.
رمان «ورطه» مملو از تصاویر دردناک این واقعیت است. در «ورطه» تعدادی از زنان، از دختر نوجوان گرفته تا زنان خانه‌دار میانسال، در مقابل این دیدگاه جامعه نسبت به بلوغ‌ و جوانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. بیشتر اوقات، مردانِ داستان‌های کرینو انسان‌های متقلب‌ تندخو- هرزه و چندش‌آور- هستند که به هر طریقی که بتوانند از زن‌ها سوء‌استفاده می‌کنند. «ورطه» به‌طور درخشانی ساخته و با منطق‌ روایی قوی‌ای پرداخت شده. این موضوع که به‌راحتی بتوان جسدی را به‌جای دیگری منتقل کرد، در مقابل کنجکاوی همسایه­‌ها و شک پلیس ایستادگی کرد، بسیار دور از ذهن است. از این منظر، رمان «ورطه» نمایش عاشقانه‌ خوش‌فرجامی است که به زیبایی دیده می‌شود.

................ تجربه‌ی زندگی دوباره ...............

آن‌چنان که فکر می‌کنیم در ادوار تاریخی اندیشه‌ ایرانی یک‌دست نبوده است... سنت ایرانی هیچ‌گاه خالی از اندیشه حکومت نبوده است... تمام متن در ذیل سپهر کیهان‌خدایی پر از تاثیر بخت و اقبال و گردش چرخ و ایام است... پادشاهی امری الهی است... باید زمان طی می‌شد تا انسان ایرانی خود به این باور برسد که سرنوشت به دست خویشتن است... اطراف محدود ما که می‌تواند نظام کل هرکسی باشد؛ بازتاب احوال و درک اوست ...
بازگوکردن روابط عاشقانه بی‌نتیجه‌اش، اقدامش به خودکشی، دوستی‌ها و پروژه‌های ادبی‌ منقطعش، تحت‌‌الشعاعِ بخش‌هایی از پیشینه خانوادگی قرار می‌گیرد که مسیر مهاجرت از جمهوری دومینیکن به ایالات متحده آمریکا را معکوس می‌کند و روی زنان خانواده اسکار متمرکز می‌شود... مادرش زیبارویی تیره‌پوست بود... عاشق جنایتکار بدنامی شد... ارواح شرور گهگاه در داستان به‌کار گرفته می‌شوند تا بداقبالی خانواده اسکار را به تصویر بکشند ...
فهم و تحلیل وضعیت فرهنگ در جامعه مصرفی... مربوط به دوران اخیر است، یعنی زاده مدرنیته متأخر، دورانی که با عناوین دیگری مثل جامعه پساصنعتی، جامعه مصرفی و غیره نامگذاری شده است... در یک سو گرایشی هست که معتقد است باید حساب دین را از فرهنگ جدا کرد و برای احیای «فرهنگ اصیل ایرانی» حتی باید آن را هر گونه «دین خویی» پالود؛ در سوی مقابل، اعتقاد بر این است که فرهنگ صبغه‌ای ارزشی و استعلایی دارد و هر خصلت یا ویژگی فرهنگیِ غیردینی را باید از دایره فرهنگ بیرون انداخت ...
وقتی می‌خواهم تسلیم شوم یا وقتی به تسلیم‌شدن فکر می‌کنم، به او فکر می‌کنم... یک جریان به‌ظاهر بی‌پایان از اقتباس‌ها است، که شامل حداقل ۱۷۰ اجرای مستقیم و غیرمستقیم روی صحنه نمایش است، از عالی تا مضحک... باعث می شود که بپرسیم، آیا من هم یک هیولا هستم؟... اکنون می‌فهمم خدابودن چه احساسی دارد!... مکالمه درست درمورد فرانکنشتاین بر ارتباط عمیق بین خلاقیت علمی و مسئولیت ما در قبال خود و یکدیگر متمرکز خواهد شد ...
همسایه و دوست هستند... یک نزاع به‌ظاهر جزیی بر سر تفنگی قدیمی... به یک تعقیب مادام‌العمر تبدیل می‌شود... بدون فرزند توصیف شده، اما یک خدمتکار دارد که به‌نظر می‌رسد خانه را اداره می‌کند و به‌طرز معجزه‌آسایی در اواخر داستان شامل چندین فرزند می‌شود... بقیه شهر از این واقعیت که دو ایوان درحال دعوا هستند شوکه شده‌اند و تلاشی برای آشتی انجام می‌شود... همه‌چیز به مضحک‌ترین راه‌هایی که قابل تصور است از هم می‌پاشد ...