جایزه ادبی آرتور سی کلارک به «دیپ ویل اورکادیا» [Deep Wheel Orcadia] رمان منظوم یک شاعر اسکاتلندی رسید.

دیپ ویل اورکادیا» [Deep Wheel Orcadia] هری جوزفین جیلز [Harry Josephine Giles]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، رمان منظومی که هری جوزفین جیلز [Harry Josephine Giles] شاعر اسکاتلندی با عنوان «دیپ ویل اورکادیا» خلق کرده است، به عنوان اثر برگزیده این دوره از جایزه کتاب تخیلی «آرتور سی کلارک» معرفی شد. این کتاب به گویش مردم مجموعه جزایر «اورکنی»‌ در اسکاتلند منتشر شده است و با ترجمه انگلیسی منتشر شده است.

این کتاب داستان فردی به نام «آسترید» که از مدرسه هنری در ماه به خانه‌اش بازمی‌گردد و فرد دیگری به نام «دارلینگ» را روایت می‌کند که هیچوقت از زندگی‌اش رضایت نداشته را روایت می‌کند. این دو یکدیگر را در ایستگاه فضایی به نام «دیپ ویل اورکادیا» ملاقات می‌کنند.

از جمله دیگر رمان‌هایی که برای دریافت این جایزه ادبی در سال ۲۰۲۲ به عنوان نامزد نهایی انتخاب شده بودند، می‌توان به «کلارا و خورشید» نوشته کازوئو ایشی‌گورو، «ویرانه‌ای به نام صلح» نوشته آرکاردی مارتین و «رودخانه‌ای به نام تایم»‌ نوشته کورتیا نیولند می‌توان اشاره کرد.

برنده نهایی امسال در مراسمی به میزبانی موزه علوم لندن معرفی شد و جایزه نقدی به ارزش ۲,۰۲۲ پوند را دریافت کرد.

جایزه ادبی «آرتور سی کلارک» هرساله به برترین رمان علمی تخیلی اهدا می‌شود. طی سال‌های اخیر نویسنده‌های برجسته این ژانر همچون «چاینا میول» و «کریستوفر پریست»‌ از برندگان این جایزه ادبی بودند.

سال ۲۰۲۱ این جایزه به لورا جین مک‌کی نویسنده استرالیایی برای رمان «حیوانات آن کشور»‌ اهدا شد.

................ هر روز با کتاب ...............

غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...