شماره ۳۹۰ مجله «جهان کتاب» منتشر شد.

شماره ۳۹۰ جهان کتاب»

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایسنا، در این شماره «دست‌هایش...» از پرویز دوائی، «در بهشت باغ خیابان مشیر» نوشته سیروس پرهام، «حالِ نوشتن» از احمد اخوّت و «با ساراماگو در کتابخانه» از پرتو شریعتمداری منتشر شده است.

دیگر مطالب جهان کتاب هم به این شرح است: «دایرة‌المعارفی از تاجیکستان» نوشته رامین هادیزاده، «از بهار کسری تا سرو کشمیر» نوشته پیام شمس‌الدینی، «با تیشه بر دیروز» نوشته مجید جلیسه، «سنگینیِ سِتُرگِ قرن» از حسن میرعابدینی، «زندگی آینده شورا» از زری سترده، «روایت، صناعتی نامرئی اما بلاغت‌ساز» نوشته غزل محمدی، «درد در گذر از جهان پیشامدرن به دنیای مدرن» نوشته حمید نامجو و «در دامنه‌های زاگرس» نوشته طلیعه خادمیان.

«صورتگر معنی» از علی‌اکبر جعفری ندوشن، «لحظه رزم‌آرا» نوشته کاوه بیات، «عملیاتی که چندان خُرد و مختصر نبود» از منصور نصیری طیّبی، «روزی روزگاری دموکراسی وجود داشت!» از فرّخ امیرفریار، «سراب صلح در افغانستان» نوشته مجید رُهبانی، «دانشنامه‌‎نگاری در پرتو سیاست فرهنگی (۱)» از عبدالحسین آذرنگ، «تحوّل ادبی در پرتو تحوّل اجتماعی» نوشته کامیار عابدی و «چنان کرده‌اند بزرگان» از علی‌اکبر قاضی‌زاده از دیگر مطالب این شماره جهان کتاب هستند.

«هزار و یک داستان» از زری نعیمی، معرفی کوتاه، تازه‌های بازار کتاب از فرّخ امیرفریار و درگذشتگان نیز از دیگر بخش‌های این مجله هستند.

سیصد و نودمین شماره از «جهان کتاب» با قیمت ۶۰ هزار تومان منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...