همه انسان‌ها درباره غذایی که می‌خورند، نگرانی‌هایی دارند، نگرانی‌ای که پُل روزین؛ روانشناس آمریکایی آن‌را «مسأله پیچیده انسان همه‌چیزخوار» می‌نامد.

هاروی لونشتاین [Harvey Levenstein]؛ نویسنده آمریکایی در کتاب «چگونه از غذا خوردن نترسیم» [Fear of food : a history of why we worry about what we eat]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، چه باید خورد و چه باید نوشید؟ آیا تخم‌مرغ پروتئینی کامل است یا بمبی از کلسترول؟ آیا سموم آفت‌کش، افزودنی‌های شیمیایی یا غذاهای فراوری شده به سلامتی ما آسیب می‌رسانند؟ هاروی لونشتاین [Harvey Levenstein]؛ نویسنده آمریکایی در کتاب «چگونه از غذا خوردن نترسیم» [Fear of food : a history of why we worry about what we eat] توصیه‌‌ای ارزشمند برای ما دارد: دست از نگرانی بردارید! او می‌گوید که افراد ذی‌نفعی این ترس‌ها را به‌وجود آورده و از آن‌ها بهره‌برداری کرده‌ و موجب شده‌اند عده زیادی هنگام غذا خوردن به‌جای لذت بردن بترسند. به‌نظر او، شرکت‌های بزرگ به انواع ترس‌ها دامن می‌زنند و همزمان محصولات مختلفی برای غلبه بر این ترس‌ها تولید و روانه بازار می‌کنند. این کتاب خواننده را از این‌گونه ترس‌ها می‌رهاند تا از خوردن غذاهای سالم و خوشمزه لذت ببرد.

لونشتاین در کتابش ابتدا به‌طور مفصل به موضوع «میکروب‌هراسی» می‌پردازد و در ادامه موضوعاتی همچون «شیر: باارزش‌ترین و خطرناک‌ترین غذا»، «مسمومیت خودبه‌خودی و ناخشنودی‌های ناشی از آن»، «باکتری و گوشت گوساله»، «لوکرتیسا بورجا در آشپزخانه؟»، «جنون ویتامین‌خواهی و معایب آن»، «گرسنگی پنهان در کمین کشور است»، «غذاهای طبیعی در شانگری لا»، «چربی‌هراسی» و «ایجاد اختلال در تغذیه ملی» را مورد بررسی قرار می‌دهد.

لوکرتیسا بورجا در آشپزخانه؟
لوکرتیسا بورجا؛ یک دوشس کاتولیک ایتالیایی در سده پانزدهم میلادی بود که دشمنانش را با زهر می‌کشت. در کتاب حاضر به شیوه‌ای طنزگونه، سم‌های مربوط به مواد غذایی، به این نام خوانده شده‌اند. در سطرهایی از بخش پنجم کتاب در توضیح این مطلب می‌خوانیم: «در فرهنگ واژه‌های مربوط به غذا، واژه‌ای ترسناک‌تر از «سم» پیدا نمی‌شود. آن‌طور که من پی برده‌ام، اجداد همه‌چیزخوار و شکارچی ما، مدام نسبت به غذاهای سمی هوشیار بودند. انقلاب کشاورزی به انسان‌ها اجازه داد آن دسته از مواد غذایی را پرورش دهند که می‌دانستند بی‌خطرند، ولی وقتی اقتصاد بازار با کشاورزی همراه شد، نگرانی‌های تازه‌ای ایجاد کرد: دلال‌ها و واسطه‌های بی‌وجدان فرصت یافتند برای افزایش سود خود با استفاده از مواد خطرناک غذاها را دستکاری کنند.

روش‌های نوین تولید، نگهداری و حمل و نقل غذا که در قرن نوزدهم به‌وجود آمدند و افزایش فاصله بین کسی که غذا را تولید و کسی که آن را مصرف می‌کرد، به میزان این ترس‌ها افزودند. رشد چشمگیر شهرها در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، این فاصله را به یک شکاف بزرگ تبدیل کرد. بیشتر اوقات برای این دستکاری‌ها از حقه‌هایی استفاده می‌شد که کشنده نبودند؛ مثلا برای سفید کردن شیر و نان از گچ استفاده می‌کردند. اما با توسعه مواد نگهدارنده جدید در اواخر قرن نوزدهم، این وحشت بیشتر شد که مواد نگهدارنده فقط فساد مواد غذایی خراب‌شده و احتمالا مسموم را نمی‌پوشاندند، بلکه خودشان نیز سمی بودند...»

چربی‌هراسی آمریکایی!
«اگر چربی‌های موجود در غذاها و جریان خون‌مان را با نام علمی‌شان «لیپید» می‌نامیدیم و از به‌کار بردن واژه ناخوشایند «چربی» که دلالت ضمنی بر چاقی دارد، پرهیز می‌کردیم، آیا می‌توانستیم از شدت ترس از چربی، تا حد زیادی بکاهیم؟ شاید بله، شاید هم نه. در نگاهی به گذشته، می‌بینیم موج چربی‌هراسی یا همان ترس از چربی غذاها، قدرتمندتر از آن است که بتوان به آن چیره شد. همچون بسیاری از ترس‌های دیگر، وحشت از چربی، ریشه در هشدار برای شیوع قابل‌انتظار یک بیماری داشت؛ در اینجا بیماری عروق کرونر قلب. در کمال شگفتی، بیماری‌های قلبی یکی از نتایج جنبی افزایش طول عمر مردم آمریکا طی نیمه نخست قرن بیستم بود. دلیل اصلی این موضوع کاهش شدید مرگ ناشی از بیماری‌های عفونی به‌ویژه در میان نوزادان و جوانان بود.

نتیجه این شد که نسبت افرادی که بر اثر بیماری‌های مزمن در آمریکا فوت می‌کردند افزایش یافت، بیماری‌های مزمنی مانند بیماری‌های قلبی، سرطان و سکته که مردم را در سنین بالاتر از پا درمی‌‌آوردند. پس از آن، در دهه 1940، طبقه‌بندی علل مرگ در گواهی فوت، باعث افزایش چشمگیر مرگ‌ومیرهای ناشی از بیماری‌های قلبی شد. در نتیجه، با پایان یافتن این دهه، متخصصان حوزه پزشکی بر میزان هشدارهای‌شان در مورد شیوع بیماری‌های قلبی افزودند. تا سال 1960 بسیاری از آنان فکر می‌کردند، مقصر اصلی ایجاد بیماری‌های قلبی تشخیص داده شده است: چربی موجود در رژیم غذایی.»

نخستین چاپ کتاب «چگونه از غذا خوردن نترسیم» با ترجمه غزاله خطیبی در 328 صفحه با شمارگان یک‌هزار نسخه به بهای 55 هزار تومان از سوی نشر هنوز راهی بازار نشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

لودویک یان، که به دلیل شوخی ساده‌­ای از حزب و دانشگاه اخراج شده و مجبور شده است که شش سال تمام در معادن زغال‌­سنگ کار کند، پانزده سال بعد وقتی با هلنا زمانووا، همسر رئیس سازمان حزبی دانشکده، روبرو می‌­شود، گمان می‌­کند فرصت انتقام را به چنگ آورده است ... لودویک آن زن را فریب می­‌دهد و در اختیار می‌­گیرد، اما به زودی خبردار می­‌شود که شوهر او دیگر با زنش زندگی نمی­‌کند. ...
از اوان‌ جوانی‌، سوسیالیستی‌ مبارز بود... بازمانده‌ای از شاهزاده‌های منقرض شده (شوالیه‌ای) که از‌ حصارش‌ بیرون‌ می‌آید و در صدد آن است که حماسه‌ای بیافریند... فرانسوای‌ باده گسار زنباره به دنیا پشت پا می‌زند. برای این کار از وسایل و راههای کاملا درستی استفاده نمی‌کند‌ ولی‌ سعی در بهتر شدن دارد... اعتقادات ما با دین مسیح(ع) تفاوتهایی دارد. و حتی نگرش مسیحیان‌ نیز‌ با‌ نگرش فرانسوا یا نویسنده اثر، تفاوتهایی دارد ...
فرهنگ و سلطه... صنعت آگاهی این اعتقاد کاذب را برای مردم پدید می‌آورد که آنها آزادانه سرنوشت خود و جامعه‌شان را تعیین می‌کنند... اگر روشنفکران از کارکردن برای صنعت فرهنگ سر باز زنند، این صنعت از حرکت می‌ایستد... دلش را خوش می‌کرد سلیقه‌اش بهتر از نازی‌هاست و ذهنیت دموکراتیک خویش را با خریدن آنچه نازی‌ها رو به انحطاط می‌خواندند، نشان دهد... در اینجا هم عده‌ای با یکی‌کردن ادبیات متعهد با ادبیات حزبی به هر نوعی از تعهد اجتماعی در ادبیات تاخته‌اند ...
دختر بارها تصمیم به تمام‌کردن رابطه‌شان می‌گیرد اما هر بار به بهانه‌های مختلف منصرف می‌شود. او بین شریک و همراه داشتن در زندگی و تنهابودن مردد است. از لحظاتی می‌گوید که در تنهایی گاهی به غم شدیدی دچار می‌شود و در لحظه‌ای دیگر با خود تصور می‌کند که شریک‌شدن خانه و زندگی از تنها بودن هم دشوارتر است و از اینکه تا آخر عمر کنار یک نفر زندگی کند، پیر شود، گرفتار هم شوند و به نیازها و خُلق و خوی او توجه کند می‌نالد ...
دکتر مجد در کتاب «قحطی بزرگ و نسل کشی در ایران» برای اولین بار اسناد مربوط به قتل عام بیش از 10 میلیون ایرانی در قحطی «عمدی» جنگ جهانی اول را با تکیه بر اسناد و مدارک و گزارش‌های آرشیو وزارت امور خارجه‌ی آمریکا و آرشیو روزنامه‌ها منتشر کرده است... در ایرلند مردم برای یادآوری جنایت بریتانیا در قحطی سیب‌زمینی؛ هر سال هفته‌ی بزرگداشت کشته‌شدگان قحطی دارند... ملت ایران به ققنوس تشبیه شده و به فاجعه عادت کرده است ...