رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران با مرور برنامه‌های این سازمان در سال ۹۷، در اعلام برنامه‌های سال ۹۸ به راه‌اندازی «آرشیو ملی هنر ایران» در شیراز اشاره کرد.

به گزارش ایسنا، اشرف بروجردی در نشست خبری که سه‌شنبه (۲۱ اسفندماه) در سازمان سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد، با بیان این‌که ساختمان قدیم کتابخانه ملی در سال ۹۷ احیا شد افزود: آن ساختمان در خیابان سی تیر به فراموشی سپرده شده بود؛ اما امسال موزه کتابت و نشر به آن‌جا انتقال پیدا کرد که درواقع آن موزه متعلق به مجلس شورای اسلامی است.

او افزود: حالا کتابخانه ملی در حدود ۱۳ استان شعبه دارد. در سال‌های گذشته ساختمان‌های شهرستان استاندارد لازم را نداشتند اما امسال توانستیم در چهار استان ساختمان‌های مناسبی را در اختیار سازمان قرار دهیم و با دیگر استان‌ها نیز در حال مذاکره هستیم.

بروجردی از دیگر اقدام‌های انجام‌شده در سال ۹۷ به سیستم اطفای حریق در ساختمان آرشیو ملی اشاره کرد و گفت: استارت این کار از سال ۹۷ خورده شد و امروز می‌توانیم بگوییم ضریب ایمنی در سازمان آرشیو ملی استاندارد است.

رئیس سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران همچنین سال ۹۷ را برای این مرکز همراه با تحولات دیجیتال دانست و به اقداماتی که در خصوص سامانه حمد یعنی حافظه ملی دیجیتال انجام شده است اشاره کرد.

اشرف بروجردی به شعارش در آغاز کارش یعنی «کتابخانه ملی به عنوان خانه دوم پژوهشگران تعریف شود» اشاره کرد و در این‌باره نیز گفت: در سال ۹۷ برنامه یکشنبه‌های ملی را داشتیم که صاحب‌نظران فکر و اندیشه در عرصه‌های مختلف خصوصاً علوم انسانی کنار هم می‌نشینند و گپ و گفتی با هم دارند. از سال آینده هم فضایی برای آن‌ها ایجاد شده تا کسانی که سوال دارند و پژوهشگران پیش آن‌ها بیایند و از حضورشان استفاده کنند.

او سپس اظهار کرد: امروزه کتابخانه ملی ایران به عنوان اولین کتابخانه تاسیسی توانسته در منطقه آسیای جنوب غربی از منابع غنی برخوردار باشد. برای سال ۹۸ هم قرار است «آرشیو ملی هنر» برای اولین‌بار در شهر شیراز ایجاد شود.

او همچنین درباره نتیجه حاصل از یک نظرسنجی گفت: با یک نظرسنجی در بین دانشگاه‌ها به این نتیجه رسیدیم که تقریباً ۵۴ درصد استادان دانشگاه با کتابخانه ملی در ارتباط نیستند و این یک نقطه ضعف برای دانشگاه‌های ماست. پس از آن اقداماتی در این راستا انجام شد.

بی‌فایده است!/ باد قرن‌هاست/ در کوچه‌ها/ خیابان‌ها/ می‌چرخد/ زوزه می‌کشد/ و رمه‌های شادی را می‌درد./ می‌چرخم بر این خاک/ و هرچه خون ماسیده بر تاریخ را/ با اشک‌هایم می‌شویم/ پاک نمی‌شود... مانی، وزن و قافیه تنها اصولی بودند که شعر به وسیلهء آنها تعریف می‌شد؛ اما امروزه، توجه به فرم ذهنی، قدرت تخیل، توجه به موسیقی درونی کلمات و عمق نگاه شاعر به جهان و پدیده‌های آن، ورای نظام موسیقایی، لازمه‌های شعری فاخرند ...
صدای من یک خیشِ کج بود، معوج، که به درون خاک فرومی‌رفت فقط تا آن را عقیم، ویران، و نابود کند... هرگاه پدرم با مشکلی در زمین روبه‌رو می‌شد، روی زمین دراز می‌کشید و گوشش را به آنچه در عمق خاک بود می‌سپرد... مثل پزشکی که به ضربان قلب گوش می‌دهد... دو خواهر در دل سرزمین‌های دورافتاده باهیا، آنها دنیایی از قحطی و استثمار، قدرت و خشونت‌های وحشتناک را تجربه می‌کنند ...
احمد کسروی به‌عنوان روشنفکری مدافع مشروطه و منتقد سرسخت باورهای سنتی ازجمله مخالفان رمان و نشر و ترجمه آن در ایران بود. او رمان را باعث انحطاط اخلاقی و اعتیاد جامعه به سرگرمی و مایه سوق به آزادی‌های مذموم می‌پنداشت... فاطمه سیاح در همان زمان در یادداشتی با عنوان «کیفیت رمان» به نقد او پرداخت: ... آثار کسانی چون چارلز دیکنز، ویکتور هوگو و آناتول فرانس از ارزش‌های والای اخلاقی دفاع می‌کنند و در بروز اصلاحات اجتماعی نیز موثر بوده‌اند ...
داستان در زاگرب آغاز می‌شود؛ جایی که وکیل قهرمان داستان، در یک مهمانی شام که در خانه یک سرمایه‌دار برجسته و بانفوذ، یعنی «مدیرکل»، برگزار شده است... مدیرکل از کشتن چهار مرد که به زمینش تجاوز کرده بودند، صحبت می‌کند... دیگر مهمانان سکوت می‌کنند، اما وکیل که دیگر قادر به تحمل بی‌اخلاقی و جنایت نیست، این اقدام را «جنایت» و «جنون اخلاقی» می‌نامد؛ مدیرکل که از این انتقاد خشمگین شده، تهدید می‌کند که وکیل باید مانند همان چهار مرد «مثل یک سگ» کشته شود ...
معلمی بازنشسته که سال‌های‌سال از مرگ همسرش جانکارلو می‌گذرد. او در غیاب دو فرزندش، ماسیمیلیانو و جولیا، روزگارش را به تنهایی می‌گذراند... این روزگار خاکستری و ملا‌ل‌آور اما با تلألو نور یک الماس در هم شکسته می‌شود، الماسی که آنسلما آن را در میان زباله‌ها پیدا می‌کند؛ یک طوطی از نژاد آمازون... نامی که آنسلما بر طوطی خود می‌گذارد، نام بهترین دوست و همرازش در دوران معلمی است. دوستی درگذشته که خاطره‌اش نه محو می‌شود، نه با چیزی جایگزین... ...