کتاب «خواب ابدی» [The big sleep] اثر دیوید تامسن  [David Thomson] و ترجمه نیکا خمسی منتشر شد. محتوای کتاب تحلیلی است بر فیلم خواب ابدی اثر هوارد هاکس.

خواب ابدی [The big sleep]  دیوید تامسن  [David Thomson]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، انتشارات علمی و فرهنگی کتاب «خواب ابدی» را با شمارگان هزار نسخه، ۱۰۱ صفحه و بهای ۱۵ هزار تومان منتشر کرد. این کتاب یکی از مجلدات مجموعه «خوانش فیلم» این انتشارات است که ترجمه‌ای از مجموعه «فیلم‌های کلاسیک بی‌اف‌آی» the British Film Institute از انتشارات مؤسسه فیلم بریتانیا.

در توضیح این مجموعه کتاب باید نوشت که به دلیل نگرانی از تخریب میراث فیلم‌های موجود در آرشیو فیلم و تلویزیون بریتانیا که بخشی از انستیتو فیلم بریتانیاست، این آرشیو فهرستی از ۳۶۰ فیلم مهم تاریخ سینما را تهیه کرد. هدف بلندمدت این آرشیو گردآوری مجموعه‌ای از نسخه‌های بی نقص این فیلم‌ها بود تا بتوانند به مدت یکسال به طور مرتب و پیاپی آنها را در موزه سینمایی لندن نمایش دهند.

در کنار آن انتشارات این انستیتو نیز از نویسندگان حوزه‌های مختلف، شامل منتقدان، پژوهشگران فیلم، فیلمسازان و فیلمنامه‌نویسان، رمان نویسان، تاریخنگاران و افراد سرشناس هنری دعوت کرد تا درباره فیلم‌های فهرست شده در این آرشیو بنویسند. در هر یک از این کتاب‌ها، دریافت شخصی نویسنده از فیلم منتخب، به همراه تاریخچه مختصر تولید و فیلمشناسی مشروح و… به همراه تصاویر متعدد از نماهای فیلم درج شده است.

بر این اساس این کتاب نیز شرح و نقدی است خلاقانه بر فیلم «خواب ابدی» ساخته هوارد هاکس. این فیلم نوآر با اقتباس از رمانی به همین نام اثرِ ریموند چندلر ساخته و سال ۱۹۴۶ اکران شد. فیلمنامه «خواب ابدی» را ویلیام فاکنر، ریموند چندلر و لی براکت نوشته بودند. هامفری بوگارت، لورن باکال، مارتا ویکرز، دوروتی مالون و… در آن به ایفای نقش پرداختند.

یکی از دلایل شهرت فیلم موضوع بغرنج و پیچیده داستان آن است. در سال ۱۹۹۷، کتابخانه کنگره این فیلم را از نظر فرهنگی، تاریخی و زیبایی‌شناختی واجد اهمیت بسیار قلمداد کرد و آن را به فهرست ملی ثبت فیلم افزود.

تامسن در این کتاب با پرداختن به جزئیات ساخت فیلم اعم از چگونگی نگارش فیلمنامه، کارگردانی و انتخاب بازیگران گویی چگونگی شکل گیری جهانِ پرداخته هاکس را بر ما نمایان می‌کند. نویسنده ثابت می‌کند که «خواب ابدی» بود هیچ گونه هیاهو یا حتی خودآگاهی از جانب هاکس، از نظر ساختاری یکی از نوآورانه‌ترین فیلم‌های است که در هالیوود ساخته شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

اولین کتاب دانشگاهی است که به جامعه‌شناسی اسلام و تا حدودی تشیع می‌پردازد... برخی معتقدند جامعه‌شناسی دین مربوط به مسیحیت است نه اسلام... در بنیادگرایی ما با دین بدون فرهنگ مواجهیم... مطالعه تحولات تاریخی و سازمانی روحانیت... جامعه‌شناسان فرانسوی ترجیح می‌دهند درباره قبایل استرالیا یا اسکیموها تحقیق کنند تا اینکه مسلمانان را موضوع تحقیق قراردهند ...
«سووشون» رمانِ تجاوز است، تجاوز به روح یک ملت... مردمی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند با تجاوزگران هم‌داستان می‌شوند... همه زن‌ها حتی چهره‌های منفی مثل «عزت‌الدوله» هر یک به‌نوعی وجوه گوناگونِ ستمدیدگی، بی‌پناهی، ناکامی و تحملِ زن ایرانی را به نمایش می‌گذارند... می‌خواستم بچه‌هایم را با محبت و در محیط آرام بزرگ کنم اما الان با کینه بزرگ می‌شوند...هر هفته نان و خرما به دیوانه‌خانه و زندان می‌فرستد... تاریخ در این رمان لَق نمی‌زند یعنی آدم‌ها از بستر واقعی برخاسته‌اند ...
در هم آمیختگی «من و تو»، «ما» نمی‌شود! اصلا یکجا نیستیم. من در عالم خودم هستم و تو هم در عالم خودت... جینی دختر شرقی بیست و چهار ساله دانشجوی رشته‌ی زبان های خارجی دانشگاه استنفورد که یک سال و نیم در گروه درمانی دکتر یالوم شرکت کرده است و هیچ گونه بهبودی نداشته، بهانه‌ی خلق این اثر می‌‎شود... خواننده هر روز یک قدم نزدیکتر شدن جینی با خود مطلوبش را می‌‎بیند، شاهد خودافشایی‌گری‌های دکتر یالوم می‌‎شود و طعم یک روان درمانی اصیل را می‌‎چشد. ...
بسیاری از پزشکانی که کارشناس بررسی داروها هستند، خود با شرکت‌های سازنده آن داروها همکاری می‌کنند... علم مدرن یک کسب و کار بزرگ محسوب می‌شود... پول بر هنجارهای علم به شکل‌های مختلفی تأثیر می‌گذارد و موجب سوگیری عالمان می‌شود... گاه پژوهشگران بین منافع شخصی یا سازمانی خود و منافع جامعه گیر می‌کنند. این جاست که باید یکی از این سه راهبرد را دنبال کرد: افشا کردن این تضاد منافع، مدیریت آن، یا خودداری از ادامه آن. ...
از نسلی است که با آرمان‌هایش زیست. به مسئولیت و تعهدِ نویسنده باور داشت، گرچه آثارش به هر کیفیتی که هست هرگز کپیِ رنگ‌پریده‌ای از آثار رئالیسم سوسیالیستیِ بابِ روز روزگارش نبود که تعهد ادبیات و کلمات را «تپانچه‌های پُر»ی تعبیر می‌کردند که تنها بناست شلیک ‌کنند تا صدایی دراندازند. در روزگاری که درویشیان می‌نوشت نیز مانندِ دوران معاصر به قولِ سارتر بخشی از ادبیات به کنکاش در قوانین و قواعدِ خود می‌پرداخت و البته شگردهای تازه‌ای هم خلق می‌کرد ...