عکس‌های سیدمجتبی دعایی از کره شمالی با عنوان «نیم دانگ پیونگ‌یانگ» از جمعه ۴ مهرماه در گالری آبان به نمایش در می‌آید.

عکس‌های سیدمجتبی دعایی از کره شمالی با عنوان نیم دانگ پیونگ‌یانگ

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، عکس‌های سیدمجتبی دعایی که حاصل دو سفر دعایی به کره شمالی است، تصویری زنده از جامعه‌ای است که برای ورود به آن و ارتباط گرفتن با مردمانش، محدودیت‌های جدی وجود دارد.

دعایی در این دو سفر، با رضا امیرخانی هم‌سفر بوده که کتاب سفرنامه‌ی او با نام «نیم دانگ پیونگ‌یانگ» منتشر شد و مورد اقبال خوانندگان قرار گرفت و در مدت کوتاهی به چاپ‌های متعددی رسید. حالا دعایی روایت خود را از این سفرها در چهل قاب به نمایش می‌گذارد.

افتتاحیه این نمایشگاه جمعه ۴ مهرماه از ساعت ۴ تا ٧ عصر با حضور جمعی از هنرمندان، نویسندگان و عکاسان در گالری آبان برگزار می‌شود و تا ٢۵ مهرماه ادامه خواهد داشت.

گالری آبان در خیابان استاد نجات‌اللهی، خیابان سپند غربی واقع شده است و همه روزه از ساعت ٩ تا ٢١ میزبان علاقمندان است.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...