کتاب «آتاتورک؛ بنیانگذار جمهوری ترکیه» [Atatürk, founder of a modern state] به قلم ارگون زبدون [Ergun Özbudun] و ترجمه اسماعیل قهرمانی‌پور، روایت زندگی آتاتورک یا مصطفی کمال، پایه‌گذار جمهوری ترکیه را روایت می‌کند.

اتاتورک؛ بنیانگذار جمهوری ترکیه» [Atatürk, founder of a modern state] به قلم ارگون زبدون [Ergun Özbudun]

به گزارش کتاب نیوز به نقل از ایبنا، «اتاتورک؛ بنیانگذار جمهوری ترکیه» روایت زندگی آتاتورک یا مصطفی کمال، پایه‌گذار جمهوری ترکیه و اولین رییس جمهور این کشور از تولد در سال ۱۸۸۱ تا مرگ در ساعت ۹:۰۵ دهم نوامبر ۱۹۳۸ را بررسی کرده است.

در حالی که کاروان امپراتوری عثمانی در جاده پر پیچ و خم جهان در حال تحول بعد از جنگ جهانی اول در نخستین تاب جاده نرمشی از خود نشان نداد و به اعماق دره مرگ فروغلتید و بخت به مردم ترک لبخند می‌زد که از میان دود و آتش جنگ، افسر جوانی برخاست و کشور را از سقوط حتمی و پاره پاره شدن نجات بخشیده و کشوری پرنشاط، زنده و پویا را بنیاد نهاد و چه زیباست که مردمانش نوآوری‌های او را پاس می‌دارند و همچنان به ستایش از او سخن می‌گویند و او را آتاتورک نامیده‌اند که به معنی پدر ترکیه جوان است.

بر طبق مقدمه مترجم؛ امپراتوری عثمانی بعد از شکل‌گیری مطابق معمول شروع به تهاجم به کشورهای دور و نزدیک کرده ‌ضمن غارت و چپاول، شروع به زیر سلطه کشیدن آن‌ها کرد که باعث کشت و کشتار انسان‌های بی شمار شد. اما به هر حال آن امپراتوری در جنگ جهانی اول متلاشی شد و اگر اتاتورک اقدام نکرده بود، کشورهای آزادی یافته از سلطه آن، چیزی به نام ترکیه باقی نمی‌گذاشتند و تمامی تلاش اتاتورک این بود تا بتواند قسمتی را برای خود مردم ترکیه حفظ کند که بالاخره موفق شد.

این کتاب بدون فصل‌بندی یک روایت پیوسته از زندگی اتاتورک از تولد تا مرگ را ارائه می‌دهد و مراحل مختلف زندگی او را از کودکی، نوجوانی، تحصیل در مدرسه نظامی و ورود به آموزشگاه جنگ و حضور فعال در جنگ جهانی اول به عنوان یک فرمانده عالی رتبه تا شکل‌گیری تحولات فکری و عملی او در مسیر مخالفت با امپراتوری عثمانی و ایجاد مجمع اعلای ملی در انکارا در ۳۰ آوریل ۱۹۲۰ در برابر دولت مستقر در استانبول و خلافت عثمانی و در مرحله بعد اخراج اشغالگران خارجی و انحلال عثمانی و اعلام رسمی استقلال ترکیه در۱۹۲۳ به تصویر می‌کشد.

نویسنده در ادامه به مساله انتخاب اتاتورک به عنوان اولین رییس جمهور ترکیه جدید پرداخته و به تشریح برنامه اصلاحی وی در حوزه‌های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و آموزشی می پردازد؛ اصلاحاتی که اتاتورک آنها را اقداماتی ضروری برای حذف کامل سنت‌های قدیمی به جا مانده از دوره عثمانی و ورود ترکیه جدید به عصر مدرن و دنیای جدید می‌دانست.

کتاب روایت خود را با تشریح آخرین سفر طولانی اتاتورک که منجر به بیماری و در نهایت مرگ او در ۱۰ نوامبر ۱۹۳۸ می‌شود، پایان می‌دهد.

کتاب «آتاتورک؛ بنیانگذار جمهوری ترکیه» در ۲۳۲ صفحه و با شمارگان ۵۰۰ نسخه از سوی انتشارات دبیر منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...