«نقد و بررسی سیر تحول آموزش و پرورش از آغاز مشروطه تا ۱۳۲۰» نوشته فریده رحمتی توسط انتشارات دارالفکر در قم منتشر شد.

به گزارش مهر، انتشارات دارالفکر در قم کتاب «نقد و بررسی سیر تحول آموزش و پرورش از آغاز مشروطه تا ۱۳۲۰» نوشته فریده رحمتی را با شمارگان ۵۰۰ نسخه، ۲۸۸ صفحه و بهای ۴۰ هزار تومان منتشر کرد.

این کتاب سه فصل دارد که عناوین آنها به ترتیب از این قرار است: «زمینه‌های تاریخی»، «تعلیم و تربیت در دوره ناصری و مظفری» و «تحول آموزش و پرورش همزمان با کودتای ۱۲۹۹ تا ۱۳۲۰». نویسنده در این کتاب به پیگیری این مساله مهم پرداخته است که آیا انقلاب مشروطه توانست سیستم سنتی نظام آموزشی ایران را متحول کند یا خیر؟

فصل نخست کتاب شامل سه بخش است: نخست «سیمای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی ایران قبل از مشروطه» که در ذیل آن مباحثی چون «نگاهی فشرده به شرایط و شالوده‌های شکل گیری اصلاحات» و «آغازگران تحول فرهنگی در ایران بعد از مشروطه، دولتمردان اصلاح طلب» و تاثیر چهره‌های مهمی چون میرزا بزرگ عیسی فراهانی، عباس میرزا، امیرکبیر، سیدجمال الدین اسدآبادی، میرزا ملکم خان و میرزا حسین خان سپهسالار، بر بهبود شرایط فرهنگی ایران بحث شده است. «جایگاه تعلیم و تربیت در ایران قبل از مشروطه» و «تاثیر فرهنگ غرب در تحول عصر قاجار» از دیگر بخش‌های فصل نخست کتاب است.

فصل دوم کتاب نیز شامل چهار بخش با این سرفصل‌هاست: «پیش زمینه‌های تعلیم و تربیت در دوره ناصری و مظفری»،‌ «وضع مدارس در آغاز جنبش مشروطیت»، «تاسیس انجمن معارف (۱۲۷۷ شمسی) و ایجاد مدارس جدید دولتی» و «ظهور روشنفکران جدید و آموزش جامعه بوسیله آثار و اندیشه‌های آنان».

در نهایت فصل سوم کتاب «نقد و بررسی سیر تحول آموزش و پرورش از آغاز مشروطه تا ۱۳۲۰» نیز چهار بخش دارد که عناوین آنها به ترتیب از این قرار است: «اوضاع ایران همزمان با کودتای ۱۲۹۹»، «فرهنگ عمومی جامعه» (با بررسی نگاه رضاخان به فرهنگ دینی و فرهنگ غربی)، «توجه رضا شاه به فرهنگ» و «نقش و جایگاه برخی از سیاستمداران عصر رضا شاه در مسائل فرهنگی» (که در این فصل نگاه چهره‌ها و شخصیت‌هایی چون محمدعلی فروغی، عبدالحسین تیمورتاش، مهدی قلی خان هدایت و عیسی صدیق اعلم به مسائل فرهنگی تحلیل شده است.) این فصل پیشتر در قالب یک مقاله در فصلنامه پژوهش‌نامه تاریخ نیز منتشر شده بود.

فریده رحمتی دارای مدرک دکتری تاریخ معاصر از واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی است. «حقانیت شیعه»، «قصه‌های کهن اقوام ایرانی» و تالیف چندین مجلد از کتاب‌های درسی و کمک درسی تاریخ برای دانش آموزان دوره دبیرستان، از دیگر کتاب‌های منتشر شده فریده رحمتی است.

گویی انسان‌ها ترمزِ خود را از دست داده‌اند و آن کُدِ اخلاقی که نگهبان عقل سلیم بود، فروریخته است. در دنیای امروز، همه می‌خواهند فاشیست باشند؛ یعنی می‌خواهند نفرت، محورِ زندگی‌شان باشد... ما با گوشت و پوست خود احساس کردیم «دیگری» بودن چه معنایی دارد... نوشتن پاسخی است به بی‌عدالتی‌هایی که ما را احاطه کرده‌اند، و در عین حال، ستایشی است از زیبایی زندگی و شادی‌هایش ...
انسان‌ها با ترس، طمع، امید، حسرت و مقایسه زندگی می‌کنند و همین احساسات، حتی در آگاه‌ترین افراد، تصمیم‌های مالی را شکل می‌دهد. از این منظر، «روان‌شناسی پول» بیش از آنکه درباره پول باشد، کتابی درباره انسان معاصر و رابطه پرتنش او با مفهوم ثروت و دارایی است... اوزل به‌جای ارائه نسخه‌های مستقیم یا توصیه‌های دستوری، تجربه زندگی سرمایه‌گذاران، کارآفرینان، میلیاردرها و حتی افراد عادی را روایت می‌کند و از دل این داستان‌ها روایت خود را برمی‌سازد و بحث را به پیش می‌راند ...
جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...