رمان «بی‌نشان‌های ارس» با محوریت مقاومت سه مرزبان ایرانی برابر ارتش سرخ منتشر شد. این اثر به قلم محسن هجری نوشته شده است.

بی‌نشان‌های ارس محسن هجری

به گزارش خبرگزاری تسنیم، «بی‌نشان‌های ارس»، روایت داستانی از زندگی و 48 ساعت مقاومت دلیرانه سه مرزبان ایرانی در مقابل لشکر 47 ارتش شوروی در شهریور 1320 است.

این اثر قصه سید محمد راثی هاشمی، عبدالله شهریاری و سرجوخه ملک محمدی است که در مرز پاسگاه مرزی جلفا مشغول خدمت هستند. ساعت چهار صبح روز سوم شهریورماه سال 1320 خبر می‌رسد که لشکری عظیم از ارتش سرخ شوروی به سوی مرز می‌آید و قصد دارد با عبور از پل آهنی و گذشتن از رود ارس، وارد کشور شود.

پیش از این رضاخان دستور خلع سلاح و تخلیه پادگان‌ها را صادر کرده بود، اما سرجوخه ملک محمدی و گروه کوچکش تصمیم می‌گیرند تا پای جان در مقابل هجوم بیگانه مقاومت کنند.

رمان «بی‌نشان‌های ارس» به همت حوزه هنری استان تهران و در 167 صفحه و با قیمت 35 هزار تومان توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...