سید عبدالله انوار، اندیشمند، پژوهشگر، مصحح و خادم فرهنگ ایران در سن 98 سالگی درگذشت.

سید عبدالله انوار

به گزارش کتاب نیوز، استاد انوار پس از تحمل یک دوره نارسایی کلیوی بر اثر کهولت سن درگذشت.

سید عبدالله انوار 18 مرداد ۱۳۰۳ خورشیدی در تهران متولد شد. پدرش سید یعقوب انوار شیرازی از روحانیون متجدد و از بزرگان انقلاب مشروطه ایران بود. مادرش نیز دخترعموی صدراعظم، میرزا علی‌خان امين‌الدوله بود. انوار یک بار با لیسانس حقوق از دانشگاه تهران و بار دیگر با لیسانس ریاضی از دانشسرای عالی فارغ‌التحصیل شد. به جز تدریس و تحقیق، استاد عبدالله انوار بیش از 20سال رییس بخش نسخ خطی کتابخانه ملی ایران بود.

انوار در طول عمر بابرکتش بسیاری از نسخ مهم حکمت و فلسفه اسلامی را احیا و شرح کرد از جمله شرح و ترجمه ۲۲ جلد «شفا»ی بوعلی‌سینا [منتشر نشده]، تعلیق و ترجمه «اساس الاقتباس» و «اصول اقلیدس» خواجه نصیر، ترجمه «شرح تلویحات» شیخ اشراق، تصحیح «جهانگشای نادری» و نیز ترجمه «تطور حیات» برگسون.

................ هر روز با کتاب ...............

جنگیدن با فرهنگ کار عبثی است... این برادران آریایی ما و برادران وایکینگ، مثل اینکه سحرخیزتر از ما بوده‌اند و رفته‌اند جاهای خوب دنیا مسکن کرده‌اند... ما همین چیزها را نداریم. کسی نداریم از ما انتقاد بکند... استالین با وجود اینکه خودش گرجی بود، می‌خواست در گرجستان نیز همه روسی حرف بزنند...من میرم رو میندازم پیش آقای خامنه‌ای، من برای خودم رو نینداخته‌ام برای تو و امثال تو میرم رو میندازم... به شرطی که شماها برگردید در مملکت خودتان خدمت کنید ...
اگر بخواهم فیلمی بسازم که بگویم دروغ چیز بدی است باور نمی‌کنند، چون دروغ یک امر جاری در این مملکت است. قبحش از بین رفته... ما بچه‌مسلمان بودیم. اما می‌گفتند این مسلمان نیست... وقتی به آدمی که در کار سینماست می‌گویند اجازه کار نداری، یعنی با شکنجه او را می‌کشند... می‌توانند من را زمین بزنند اما نمی‌توانند من را روی زمین نگه دارند، من بلند می‌شوم... فردین عاشقانه مردم را دوست داشت ...
غالباً خشونتِ خود را زیر نام «دفاع از خود» پنهان می‌کنند. باتلر می‌پرسد: این «خود» کیست که حق دارد برای دفاع از بقای خود، دیگری را نابود کند؟ او پیشنهاد می‌دهد که ما باید «خود» را نه به عنوان یک فردِ مجزا، بلکه به عنوان بخشی از یک کلِ پیوسته تعریف کنیم. اگر من به تو آسیب بزنم، درواقع به ساختاری که بقای خودم به آن وابسته است آسیب زده‌ام ...
20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...