انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مجموعه ۱۰ جلدی «قصه‌گویی» را برای چندمین مرتبه بازنشر کرد.

مجموعه ۱۰ جلدی «قصه‌گویی» برای نونهالان

به گزارش کتاب نیوز به نقل از مهر، این مجموعه خواندنی از سوی انتشارات کانون گردآوری شده و مشتمل بر داستان‌های کوتاه برای گروه سنی ۹+ سال (نونهال) است.

قصه‌گو برای قصه گفتن گنجینه بزرگی در اختیار دارد. اصل کار در هنر قصه‌گویی خود قصه است. بدون قصه، قصه‌گو وجود ندارد. اما یک قصه‌گوی خوب، ماهر، دانا و باحوصله است که می‌تواند با تشخیص زمان و مکان مناسب و چگونگی ارائه قصه، شنوندگان خود را مجذوب سازد.

در هر جلد از کتاب‌های «قصه‌گویی»، پنج تا هفت قصه جالب ارائه شده که در پایان هر قصه، با بیان کوتاهی از پیام قصه و طرح سؤال‌هایی، شنونده و خواننده هر چه بیشتر از قصه بهره‌مند می‌شود.

تصویرگری‌های ساده و جذاب این کتاب‌ها را زهره پریرخ بر عهده داشته است و قیمت هر کدام از آن‌ها ۴ هزار تومان است.

این کتاب‌ها علاوه بر کودکان برای علاقه‌مندان به قصه‌گویی، والدین و مربیان کودک نیز مناسب بوده و قابل خریداری از فروشگاه‌های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان سراسر کشور و فروشگاه‌های محصولات فرهنگی هنری است.

جلد اول مجموعه «قصه‌گویی» در سال ۱۳۷۲ برای اولین بار از سوی کانون منتشر شد و دهمین شماره آن سال ۱۳۷۴ به چاپ رسیده است. هر یک از جلدهای این مجموعه ۲۶ تا ۳۲ صفحه دارند.

تاکنون کتاب‌های قصه‌گویی ۱ تا ۴ به چاپ هشتم، ۵، ۷، ۸ و ۹ به چاپ هفتم و ۶ و ۱۰ به چاپ ششم رسیده‌اند.

شمارگان هر یک از کتاب‌های «قصه‌گویی» تاکنون به ۳۰ هزار تا ۳۵ هزار نسخه رسیده است.

................ هر روز با کتاب ...............

20 سال پیش خانه در دامنه‌ی آتشفشان کردیم؛ بدان امید که چشم بر حقیقت بگشاییم... شرح همسایگی خاکستر و دود و آتش؛ نه گفتنی ست، نه خواندنی؛ که ما این خانه‌ی دور از نفت! به شوق و رغبت برگزیده بودیم و هیچ منت و ملامتی بر هیچ دولت و صنف و حزب و نماینده‌ای نداشتیم و نداریم ...
او اگرچه همچون «همینگوی»، روایتگری را مقدم بر توصیف‌گری «زولا» قرار می‌دهد، اما این روایتگری کاملا «ایرانیزه» و بومی شده است... نویسنده با تشخص‌بخشی به کلیسای «تارگمانچاتس» از این بنا، یک شخصیت تاریخی در داستان می‌آفریند، شخصیتی ارمنی! در قلب تهران... ملک بدرقه، شکارچی کلمات مقدس و فاتحه‌های سرگردان است، ملکی که مأمور است فاتحه‌های فرستاده‌شده و سرگردان را برای افراد بی‌وارث و بد‌وراث شکار کند ...
او «آدم‌های کوچک کوچه»ــ عروسک‌ها، سیاه‌ها، تیپ‌های عامیانه ــ را از سطح سرگرمی بیرون کشید و در قامت شخصیت‌هایی تراژیک نشاند. همان‌گونه که جلال آل‌احمد اشاره کرد، این عروسک‌ها دیگر صرفاً ابزار خنده نبودند؛ آنها حامل شکست، بی‌جایی و ناکامی انسان معاصر شدند. این رویکرد، روایتی از حاشیه‌نشینی فرهنگی را می‌سازد: جایی که سنت‌های مردمی، نه به عنوان نوستالژی، بلکه به عنوان ابزاری برای نقد اجتماعی احیا می‌شوند ...
زمانی که برندا و معشوق جدیدش توطئه می‌کنند تا در فرآیند طلاق، همه‌چیز، حتی خانه و ارثیه‌ خانوادگی تونی را از او بگیرند، تونی که درک می‌کند دنیایی که در آن متولد و بزرگ شده، اکنون در آستانه‌ سقوط به دست این نوکیسه‌های سطحی، بی‌ریشه و بی‌اخلاق است، تصمیم می‌گیرد که به دنبال راهی دیگر بگردد؛ او باید دست به کاری بزند، چراکه همانطور که وُ خود می‌گوید: «تک‌شاخ‌های خال‌خالی پرواز کرده بودند.» ...
پیوند هایدگر با نازیسم، یک خطای شخصی زودگذر نبود، بلکه به‌منزله‌ یک خیانت عمیق فکری و اخلاقی بود که میراث او را تا به امروز در هاله‌ای از تردید فرو برده است... پس از شکست آلمان، هایدگر سکوت اختیار کرد و هرگز برای جنایت‌های نازیسم عذرخواهی نکرد. او سال‌ها بعد، عضویتش در نازیسم را نه به‌دلیل جنایت‌ها، بلکه به این دلیل که لو رفته بود، «بزرگ‌ترین اشتباه» خود خواند ...