کتاب «صد بار به تو گفتم» نوشته محمدجواد مظفر که مدیریت انتشارات «کویر» را برعهده دارد از سوی این انتشارات وارد بازار نشر شد.
مظفر نزدیک به چهار سال هر هفته مطالب کوتاهی در فضای مجازی منتشر کرده و متناسب با وقایع و جریانات روز ایران، دیدگاه خود را در عرصه قضاوت عموم صاحب نظران قرار داده است. یادداشتهای او عمدتا پیرامون سیاستهای حاکم بر کشور در حوزههای سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی بوده و تذکرهایی خطاب به حاکمیت و دولتمردان را ارائه کرده تا روشهای حکمرانی خود را اصلاح کنند.
نویسنده همواره به امید کورسویی هرچند اندک از تغییر روندها گام برداشته و در بزنگاه از نوشتن و هشدار به صاحبان پست و مقام دریغ نکرده است. مظفر در طول این سالها مطالب مختلفی نوشته که همه آنها در کانال تلگرامی و پیج اینستا گرام وی قابل دسترسی است. البته بازتاب این یادداشتها در قالب لطف اشخاص و محافل اهل نظر به گونه‌های مختلف به نویسنده ابراز شده است.
مدیر انتشارات کویر به این نتیجه رسیده که این نوشتهها که عمدتا ببن سال 1401 تا دی ماه 1404 بوده را به صورت کتاب منتشر کند تا خواننده با سیر تحول وقایع و جریانات در کشور همراه شود. نویسنده امیدوار است آنان که اهل خواندن کتاب هستند آن مطالب را درکنار هم ببینند و قضاوت کنند که اگر به آن نوشتهها توجه میشد شاید میتوانست نقشی در اصلاح امور داشته باشد.
او در یادداشت «پرسشهایی از حاکمان و مدافعان حجاب اجباری» مینویسد: «آنچه که ما شاهد بودیم، در جریان انقلاب اسلامی هزاران زن بدون حجاب، صمیمانه در کنار هزاران زن با حجاب به صحنه آمدند و با شعار «استقلال، ازادی، جمهوری اسلامی» خواستار سرنگونی رژیم شاهنشاهی شدند و در تمامی شهرها و تجمعات و قطعنامههای پایانی راهپیماییها هرگز سخنی از اعمال حجاب اجباری بر زنان پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی نبود. بیتردید پدیده نیمه حجاب که دهها سال است در ایران رایج است در هیچ کشور اسلامی که حجاب زنان آزاد است، وجود ندارد. در آنجا یا زنان بی حجاب هستند یا به معنای واقعی با حجاب. به جرات ادعا میکنم بسیاری از زنان و دخترانی که در جنبش اخیر حجاب از سر برداشتند و روسریهایشان را به دور انداختند یا به آتش کشیدند نه به قصد عریانی که بهعنوان ابزاری برای مبارزه با تحمیلات حکومت در تمامی عرصهها و ابراز نارضایتی از سلب آزادیهای مشروع توسط حاکمان صورت گرفته است.»
محمدجواد مظفر در یادداشت دیگری با عنوان «تناقضهای فکری و رفتاری ما نسبت به آمریکا» نوشته است: «بیش از 45 سال است که شعار «مرگ بر آمریکا» جزء جدایی ناپذیر حیثیت و موجودیت جمهوری اسلامی شده است. سه نسل از ایرانیان همواره ناگزیر بودهاند در مدارس از دوران کودکی تا سال های پایانی دبیرستان در مراسمهای رسمی شعار «مرگ بر آمریکا» سر دهند. اما جایگاه آمریکا در زندگی ما ایرانیان فارغ از هیاهوی این شعار چه برای حاکمیت و چه برای قاطبه مردم به گونه دیگری است. حاکمیت در تمامی این سالهای طولانی دریافته که بیخ گلوی کشور داری و تصمیم سازی‌اش در بسیاری از امور در چنگال آمریکا بهعنوان یک قدرت مسلط جهانی اسیر است و تا زمانی که با اتکا به عقلانیت و درک واقعیتهای مناسبات جهانی مشکل خود را با آمریکا حل نکند در بسیاری از خواستهها و اقدامات ناکام خواهد ماند.»
او در یادداشت دیگری با عنوان «سالگرد هفتم اکتبر و پرسشهای بی پاسخ» چنین مینویسد: «آیا حماس راسا و بدون دخالت و حمایت هیچ قدرت منطقهای حتی آنان که قاطعانه از شکست و ناکامی پیمان صلح اعراب و اسرائیل (پیمان ابراهیم) سخن میگفتند دست به آن اقدام زدند؟ حماس براساس چه تحلیلی از معادله قدرت خود و مردم غزه و حاکمان اسرائیل، اقدام به آن حمله نمود؟ رژیم صهیونیستی که چه از قبل و چه در یک سال گذشته نشان داده که با استفاده از سرویس اطلاعات خود و نفوذ در ارکان مخالفانش، اقدام به ترور و حملههای دقیق به مقر نظامیان در ایران، سوریه، لبنان، غزه و کرانه باختری کرده، چگونه قابل باور است که در روز هفتم اکتبر درخواب فرو رفته و نیروهای حماس توانستند با دو گردان به شهرکهای اسرائیلی نفوذ و آن عملیات حیرتآور را انجام دهند؟ آیا این پرسش هراسناک را به ذهن متبادر نمیکند که بازهم با یک طراحی نفوذی، منتها با دستهای حماس زمینه اقدامات یک سال اخیر و بعد از آن را فراهم کرده باشد؟! رژیم صهیونیستی با حمایت نظام سلطه جهانی دست به اقدامات تروریستی آشکار در کشورهای مختلف خصوصا در ایران زده و هیچگاه از سوی سرمداران مدعی حقوق بشر به تروریسم متهم نشد.
منصفانه باید گفت که جایگاه رژیم صیونیستی از آغاز پیدایش تا کنون به پایین ترین سطح مقبولیت در افکار عمومی جهانیان تنزل یافته و از سوی قاطبه مجامع حقوقبشر بهعنوان یک رژیم آدم کش و کودک کش محکوم و مورد تنفر قرار گرفته و حل مسئله فلسطین به مهمترین مسئله در معادلات بینالمللی تبدیل شده است.
محمدجواد مظفر علاوه بر فعالیت‌های فرهنگی متفاوتی که داشته، چندین کتاب منتشر کرده، کتابهای «کتاب لبخند ستیزان»، «در حریم یار»، «اولین رئیس جمهور»، «ماجراهای محله ما»، «نیمرخ مادر»، «قصه آن زلف تابدار» و «همه می‌خواستند فرشته‌ها حکومت کنند» از آثار اوست.
................ هر روز با کتاب ...............
