در این نشست، دکتر صابر امامی در بیان ویژگی های سید حسن حسینی تاکید کرد: خوب دیدن و شاهد بودن در سرزمینی که ملت آن برای هدفی مقدس برخاسته اند و عزیزانی را تقدیم این هدف بزرگ کرده اند، یک هنر است. یک شاعر انقلابی خوب می بیند و در کنار شهیدان ، خود شاهدی تیزبین است. وی ادامه داد: چنین شاعری اگر بتواند با چشمان بیدار، جریانهای جامعه خود را تحلیل کند از هجوم ویروسهای زر و زور و تزویر ایمن می شود.

به نظر می رسد که سید حسن حسینی درمسیر زندگی هنری خود خوب دیدن و تیز فهمیدن را که مستلزم یکدیگر هستند را با خود داشته و از آلوده شدن به جریان هایی که از بیماری های زر، ریا و زور و قدرت به انسان می رسد مصون بوده است. صابر امامی تصریح کرد: ویژگی دیگر شاعر شیعی بیان متفاوت او نسبت  به شاعران انقلابی دیگر است. شاعر شیعی با وجود درک تلخی ها و جریان های اطراف فراموش نمی کند که در حصار دوست گرفتار است و مرز حساس و دقیقی صدای وی را از فریاد های دیگر ممتاز می کند.

این شاعر و محقق خاطرنشان کرد: شاعر شیعی  جذب  گروهک ها نمی شود و از سوی دشمن و دوست تنهاست، زیرا زیرلوای دشمن نمی رود و بیماری های دوست را جراحی می کند که البته جراحی کردن درعین مفید بودن برای سلامتی دردناک و تلخ است و دوست را به خشم می آورد.

 حمید رضا شکارسری از منتقدان و پژوهشگران ادبیات نیز در ادامه نشست، در بیان ویژگی های شعر سید حسن حسینی گفت: شعر سید حسن حسینی با یک روند اجتماع گرا و حتی سیاسی و سپس ملی حرکت کرده و پس از پیروزی انقلاب صراحت معنی یافته است. حضور عظیم شاعران با پشتوانه شعر کلاسیک یک رجعت به سنت را ایجاد کرد. با اینکه سید حسن حسینی پیش از پیروزی انقلاب نیز شعر هایی می سرود ولی حضور جدی وی در عرصه ادبیات پس از انقلاب و با ترکیب سازی در رباعی و دوبیتی روی داد. شکارسری ادامه داد: در این روند حرکت سید حسن حسینی به تدریج از شعر صریح سالهای ابتدای پیروزی انقلاب فاصله گرفت و به سوی شیوه های پیچیده تر رفت . در سالهای میانی دهه شصت از صراحت به سوی اعتراض رفت. کم کم شعر وی دارای تعریف و از نوع سیاسی و اجتماعی بودن خارج شد. تصویرهای متاثرازدین جای مفاهیم صریح دینی را درشعر او گرفت که حرکت جدی حسینی از آن صراحت اولیه را در مجموعه گنجشک و جبرییل می بینیم که اسطوره های مذهبی درآن به روز و باز آفرینی دوباره می شوند.

به گزارش مهر، در این نشست همچنین اسماعیل امینی از منتقدان ادبی در تبیین شاخصه های طنز در شعر سید حسن حسینی تصریح کرد: در تمام اشعار این شاعر طنز دیده می شود. نوشداروی طرح ژنریک در سایه آثار دیگر وی ناشناخته مانده و خود شاعر نیز از آن به عنوان شعرک یاد می کند. هدف اصلی طنز در روزگار ما مقابله با فریب در روزگار نمایش و دگرگون نمودن حقایق است. وی ادامه داد: در شرایطی که تظاهر و ریا زیاد است سید حسن حسینی خشم خود را در نوشدئاروی طرح ژنریک از تاجر، زاهد، عارف و به خصوص شاعرمتظاهر نشان می دهد. در شعر سید حسن حسینی پیوند بین خلاقیت و آکادمیک جلوه بارزی دارد. در واقع وی بین عشقی که به شعر دارد و تعهد علمی جمع کرده است.

امینی تاکید کرد: اصل هنروری حسینی در طنز این است که بخش عمده مطلب را پنهان می کند و همین قسمت پنهان اصل سخن او را شامل می شود. در واقع او می خواهد طنز تیزش را تنها خواص که از فهمی بالاتر برخوردار هستند در یابند.

قیصر امین پور نیز در این نشست در بخشی از سخنان خود تصریح کرد : برخی شخصیت ها را از روی آثارشان نمی توان شناخت، زیرا شاعرانی هستند که آثارشان کاملا دلالت بر فضل و هنر آنها نمی کند. وی ادامه داد: دو گونه شاعر داریم. یکی شاعر درلحظه های سرودن و دیگرشاعر درتمام لحظات زندگی است. برخی شعرا چون اشعارشان پیراسته به نظر می آید خوب جلوه می کنند ولی همیشه شاعر نیستند و تاجر و فاجر می شوند. شاعر نباید لزوما چهره و ظاهری رمانتیک داشته باشد. امین پورتاکید کرد: سید حسن حسینی شاعر واقعی بود که حتی وقتی شعرنمی گفت شاعرتر می شد. تنها کسی که وی را دیده باشد می تواند هوشیاری، نکته دانی و سرعت انتقال وی را در یابد. این شاعر را نمی توان از روی آثار مکتوبش شناخت و جلوه شفاهی وی بسیار با ارزشتر است.