مهران محرمیان

ورق پاره‌ای روی باد از سمت آستانه آمده بود.
چیزی مرا وادار کرد تا آن را بگیرم.
و چنین نوشته بود:

به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان.

ما دل را نیافریدیم مگر برای دیدن،

و چشم را مگر برای حرف زدن،

و دهان را مگر برای سکوتیدن،

و لب را مگر برای بوسیدن،

و دندان را مگر برای لب‌خندیدن.

پس بلبخندید و ببوسید و بسکوتید و بحرفید و ببینید با آن چه ما مقدر کردیم؛ باشد که آدم شوید.

مهران محرمیان