قیصر امین‌پور

... اما
اعجاز ما همین است:
ما عشق را به مدرسه بردیم
در امتداد راهرویی کوتاه
در آن کتابخانه‌ی کوچک
تا باز این کتاب قدیمی را
که از کتاب‌خانه امانت گرفته‌ایم
- یعنی همین کتاب اشارات را -
با هم یکی دو لحظه بخوانیم

ما بی‌صدا مطالعه می‌کردیم
اما کتاب را ورق می‌زدیم
تنها
گاهی به هم نگاهی...
ناگاه
انگشت‌های ( هیس ! )
ما را
از هر طرف نشانه گرفتند

انگار
غوغای چشم‌های من و تو
سکوت را
در آن کتابخانه رعایت نکرده بود!...