اختصاصی کتاب‌نیوز/ محمد حسنلو

چندی قبل، یکی از استادان دانشگاه کالیفرنیا در یکی از سخنرانی‌های خود به شوخی گفته بود: "بر همگان روشن است که افغانستان یکی از بزرگترین تولیدکننده‌های مواد مخدر در جهان بوده و هست و این شاید همین یکی از دلایل بسیار عمده در اشغال افغانستان توسط امریکا باشد. زیرا درک ما از فلسفه‌ی "امریکائیزم" به ما (امریکایی‌ها) اجازه نمی‌دهد قبول کنیم که کشور کوچکی مثل افغانستان، بتواند یکی از "بزرگترین‌ها" باشد و ما با این همه نیروی نظامی که داریم به تماشا بنشینیم. اکنون با اشغال افغانستان توانستیم که یکی دیگر از القاب "بزرگترین‌ها " در جهان را هر چند به شکل غیر مستقیم هم که باشد به عناوین و القاب کشورمان بیافزایم."
 
اکنون با نگاهی به عملکرد دولت امریکا پس از اشغال افغانستان، معلوم می‌شود که این شوخی خیلی هم بی‌ربط نبوده است. دولت ایالات متحده نه تنها هیچ گام جدی را به‌خاطر جلوگیری از کشت و قاچاق مواد مخدر در افغانستان بر نداشته است؛ بلکه در بسیاری موارد در راه نیل به اهداف خود به مافیای مواد مخدر به شکل مستقیم و غیر مستقیم کمک کرده است. بعد از حادثه‌ی بمگذاری در سفارتخانه‌های امریکا در کنیا و تانزانیا در سال 1998؛ سازمان اطلاعات مرکزی امریکا (سیا) لیست کاملی از پایگاه‌ها و نقاط مهم در افغانستان را تهیه کرد تا پنتاگون بتواند این مراکز را بمباران کند. بیش از 20 تا 25 مرکز تولید هروئین، لابراتوارهای تست هروئین و انبارهای مواد مخدر در این لیست دیده می‌شد.

بعد از حادثه‌ی 11 سپتامبر 2001 زمانی که امریکا تصمیم گرفت به افغانستان حمله کند؛ لیستی را که سیا سه سال قبل تهیه کرده بود، روی میز دونالد رامسفلد وزیر دفاع امریکا قرار داشت. ولی فقط نقاطی مورد تهاجم بمب‌های امریکایی قرار گرفت که با مواد مخدر "ارتباط مستقیم " داشتند که معمولاً جایی برای حضور کشاورزان و روستائیان بود. 



"جیمز رایسن" در کتابی با نام " کشور جنگ" استدلال پنتاگون را چنین بیان می‌کند : "ما به خاطر مبارزه با تروریسم به افغانستان حمله می‌کنیم نه برای مبارزه با مواد مخدر." همچنان که دونالد رامسفلد نیز در جواب کالین پاول، وزیر سابق خارجه امریکا که در یکی از جلسات کابینه از ارتباط تروریسم با مافیای مواد مخدر گفته بود: "در مبارزه با مواد مخدر نه تنها امریکایی‌ها بلکه دوستان اروپایی ما هم ناراحت خواهند شد. آمریکا نباید جبهه‌ی جدیدی برای خود دست و پا کند..."
 
بعد از اشغال افغانستان توسط امریکا، ایالات متحده از بزرگترین تولیدکننده‌های مواد مخدر در جهان شد و همان طوری که رامسفلد وعده داده بود؛ امریکا تا زمانی که اتحادش با مافیای مواد مخدر پا برجاست در راه حل مشکل تولید و قاچاق مواد مخدر در افغانستان مداخله نخواهد کرد.
 
به گزارش کتاب‌نیوز، گزارش‌های بسیاری موجود است که نظامیان امریکایی در جریان بازرسی امنیتی از کنار بسته‌های مواد مخدر با بی‌تفاوتی عبور می‌کنند و اطلاعاتی را که در مورد مواد مخدر و یا کارگاه‌های تولید و پخش این مواد به آنها می‌رسد نادیده می‌گیرند.

به گفته‌ی جیمز رایسن به نقل از یکی از افسران امریکایی حاضر در افغانستان "روش امریکا در مبارزه با مواد مخدر در عمل چیز دیگری است. من شخصاً دستور داشتم در گشت زنی‌های امنیتی نیروها، هرگاه هروئین و یا تریاک پیدا کردم؛ بی تفاوت باشم و طوری عمل کنم که انگار هیچ چیز ندیده‌ام."

رایسن در کتاب اخیرش ضمن بازگویی آنچه در متن شعارهای مبارزاتی دولتمردان امریکا اتفاق می‌افتد؛ به روایت عملکرد نیروهای اشغالگر امریکایی در برخورد با مفاسد اخلاقی و اجتماعی و همچنین مافیای مواد مخدر می‌پردازد و عملا نشان می‌دهد که ایالات متحده امریکا از حضور در کشورهای منطقه‌ی خاورمیانه آنچنان که باید منفعت خود را کسب می‌کند؛ حال چه با استفاده از نفت و چه با تجارت جهانی مواد مخدر.

درباره این کتاب در نیویورک‌تایمز هم بخوانید.