نیما یوشیج

«ری را»... صدا می‏آید امشب
از پشت «کاچ» که بند آب
برق سیاه تابش تصویری از خراب
در چشم می‏کشاند
گویا کسی است که می‏خواند...

اما صدای آدمی این نیست
با نظم هوش ربایی من
آوازهای آدمیان را شنیده‏ام
در گردش شبانی سنگین؛
زاندوه‏های من
سنگین‏تر
و آوازهای آدمیان را یکسر
من دارم از بر
یکشب درون قایق دلتنگ
خواندند آنچنان؛
که من هنوز هیبت دریا را
در خواب
می‏بینم

ری را ری را...
دارد هوا که بخواند
درین شب سیا
او نیست با خودش،
او رفته با صدایش اما
خواندن نمی‏تواند