از کینه‌ام نشانه نبینی، هواشناس!
این مه به دره‌های فراموش می‌رود

ای گیسوی رها شده در متن آفتاب!
باد اینچنین که می‌وزی از هوش می‌رود

 
تو ژرفناترین هیجان ِ طبیعتی!
با هر گلی که دوست شوی، بوش می‌رود

باران! تبر بزن به تنِ بی‌شکوفه‌ام
سیلی مگر به خرج من و گوش می‌رود؟

من ایستاده مرده‌ام، از این خزان بپرس
کی برگ کشتگان تو از «شوش» می‌رود؟