علی معلم دامغانی

این عشق چه عشق است؟ ندانیم که چون است
عقل است و جنون است و نه عقل و نه جنون است

فرزانه چه دریابد و دیوانه چه داند
از مستی این باده که هر روز فزون است

ماهی است نهان بر سر دریای پریشان
کاین موج سراسیمه بلند است و نگون است

حالی و خیالی است که بر عقل نهد بند
این طرفه چه آهوست؟ کزو شیر زبون است

با زلف تو کارم به کجا می‌کشد آخر
حالی که ز دستم سر این رشته برون است

برخیز به شیدایی و در زلف وی آویز
آن بخت که می‌خواستی وقت کنون است