محمد علی بهمنی
تو آسمانی و من ریشه در زمین دارم
همیشه فاصلهای هست، داد از این دارم
قبول کن که گذشتهست کار من از اشک
که سالهاست به تنهاییام یقین دارم
تو نیز دغدغهات از دقایقت پیداست
مرا ببخش اگر چشم نکتهبین دارم
بخوان و پاک کن و اسم خویش را بنویس
به دفتر غزلم هرچه نقطه چین دارم
کسی هنوز عیار ترا نفهمیده ست
منم که از تو به اشعار خود نگین دارم
