چون زلف تو‌ام جانا در عین پریشانی 
چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی 
 من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم 
تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر، بنشانم و بنشینم 
تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی 
ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی 
من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی 

در سینه‌ی سوزانم مستوری و مهجوری 
در دیده‌ی بیدارم پیدایی و پنهانی 
من زمزمه‌ی عودم تو زمزمه پردازی 
من سلسله‌ی موجم تو سلسله جنبانی 

از آتش سودایت دارم من و دارد دل 
داغی که نمی‌بینی دردی که نمی‌دانی 
دل با من و جان بی‌تو نسپاری و بسپارم 
کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی 

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت؟ 
روی از من سر گردان شاید که نگردانی