مهدی زارعی
                                                                          

در خاطرات پر شده از هرچه هست غم

پشت دو تایشان شده از حجم درد، خم

عمری‌ست که کنار هم‌اند و یکی یکی

تقدیر گنگ و تیره‌شان می‌خورد رقم

دنیا به چشم هر دو فقط چیز مبهمی است

چیزی میان شادی و غم، شادی و عدم!

آن دو همیشه در سر کوچه نشسته‌اند

اما به چشم مردم این شهر: "محترم"!

من هم رفیق هر دویشانم همیشه وُ

گاهی هم آن‌دو را بشود، پارک می‌برم

این عکس یادگاری "آن دو"ست توی پارک:

"یک ویلچیر"، "یک انسان" سرد و شبیه هم

در چشم‌های خسته‌ی من "پاک و بی‌گناه"

اما به حکم مبهم تقدیر: "متهم"!

من سخت گریه می‌کنم اما "بدون اشک"

چشمم که خیس می‌شود اما "بدون نم"

پاهای تو، برای من این دفعه من فلج!

پاهای من، برای تو پا شو و یک قدم...

یا نه! برو بدو! برو شادی کن و بخند!

این بار من به جای تو معلول می‌شوم

دیگر نرو به پیش پزشک معالجت!

نذری نده، دخیل نبند و نرو حرم!

حرف مرا قبول نداری اگر، ببین

حتی به جان هر دویمان می‌خورم قسم ـ

که پای تو برای من، این دفعه من فلج

پاهای من، برای تو پاشو و دست کم ـ

این شعر را قبول کن از شاعری که هیچ

چیزی نداشته‌ست به جز کاغذ و قلم