هشت بهشت

محسن حدادی / از حیات حضرت رضا علیه صلوات الله

با لبخند مرموزی روبروی امام نشست و گفت: در سفر که بودیم، عده‌ای از شیعیان شما در میان راه شراب نوشیدند...
- خدا را سپاس که آنها را در میانه راه قرار داد و گرفتار بیراهه و انحراف نفرمود.
این بار برافروخته شد و با تندی گفت: شراب مسکر می‌آشامند و تو...
عرق سردی بر پیشانی امام نشست و فرمود: خداوند گرامی‌تر و بزرگوارتر از آن است که در قلب مومنی آلودگی شراب و دوستی ما اهل بیت(ع) را یکجا جمع کند.

2
برای استراحت که ایستادیم دورتر از کاروان داشت با اسبش بازی می‌کرد، سرگرمی همیشگی اش بود. نماز شده بود اما او باز هم به اسب مشغول بود. امام مرا به سویش روانه کرد و گفت به او بگو اگر کسی یک سرگرمی داشت که او را از یاد خدا غافل کرد، او جزء سِفله مردم است. مَنْ‎ کانَ لَهُ شِیءٌ یُلهیه عَنِ اللهِ سُبحانَهُ وَ تَعالی فَهُوَ مِنَ السِّفلِه.
- به او بگو "سفله" آدمی است فرومایه‌ که هرگز ترقّی نخواهد کرد! نه اهل علم است و نه اهل تجارت و نه حتی اهل خانواده. "فرومایه" سرمایه‌ای ندارد که تجارت کند. بگو که تقوا آدم را در عین حال که از فرومایگی نجات می‌دهد و فروتن می‌کند، سرمایه‌دار هم می‌کند آنوقت با سرمایه هر تجارتی ممکن است؛ چه تجارت دل باشد چه تجارت گل!

3
یکی از اصحاب مریض شده بود و حضرت به عیادتش رفت. مرد از سختی بیماری گفت و گفت: قبل از حضور شما دیگر مرگ را ملاقات کردم.
- مرگ را چگونه دیدی؟
- سخت و دردناک.
حضرت لبخندی زد و فرمود: مرگ را ملاقات نکردی؛ سختی آن را حس کردی... مردم نسبت به مرگ دو دسته‌اند: گروهی با مردن راحت می‌شوند و گروهی با مردن، دیگران را راحت می‌کنند. پس ایمان به پروردگار و ولایت ما اهل بیت(ع) را تازه کن تا از قسم اول باشی و راحت شوی.

4
وقت غذا که می‌شد؛ کاسه بزرگى نزدیک سفره مى‌گـذاشت و از هر طعامى که در سفره بود، مقداری از بهترین بخش آن را بر مى‌داشت و در کـاسـه مـى‌گـذاشـت و می گفت بدهید نیازمندان؛ آن وقت آیه «فـَلاَ اقـْتـَحـَمَ الْعـَقـَبـَة» را تلاوت مى‌کرد... اهـل بـهـشـت در عـقـبـه، یـعـنـى امـر سـخـت و مـخـالفـت نـفـس حاضرند و آن عـقـبـه، آزاد کـردن بنده اى است از رقیت یا اطعام. خود حضرت می‌فرمود: خداوند عزوجـل بر اینکه هـر انسانى قدرت آزاد کردن بنده را ندارد، آگاه بود و از همین رو براى ایشان راه دیگرى بـه بـهـشت، قرار داد و آن اطعام بود.

5
- یابن رسول الله! عدّه‌اى آمده اند، اجازه ورود مى‌خواهند و مى‌گویند ما از شیعیان على علیه السلام هستیم.
امام سری تکان داد و فرمود: در حال حاضر فرصت ندارم، بگو زمانی دیگر بیایند.
رفتند. عصر دوباره آمدند و امام بازهم اجازه ورود نداد. فردا و پس فردا و ...حدود دو ماه بدین منوال گذشت و در همچنان بر همان پاشنه می‌چرخید! آن روز صبح اما درخواستشان طعم دیگری داشت: به امام بگو ما از شیعیان پدرت، علىّ بن ابى طالب هستیم و با این برخورد، دشمنان ما را سرزنش مى‌کنند. حتى بین دوستان، دیگر آبروئى برایمان نمانده است... روی بازگشت را هم نداریم؛ آخر این چه سرنوشتی است؟!
امام که صدایشان را می شنید به غلام خود فرمود: اجازه دهید وارد شوند.
داخل شدند اما حضرت اجازه نشستن هم نداد! کمی به یکدیگر خیره شدند و با تعجب گفتند: یابن رسول اللّه! این چه ظلمى است که بر ما روا می‌داری؛ بعد از این همه چشم‌انتظاری حالا هم بی‌اعتنایی...مگر گناه ما چیست؟ مرگ براى ما بهتر از این رفتار شماست.
امام از جا برخاست و فرمود: آنچه که بر شما وارد شده و مى‌شود، همه نتیجه اعمال و کردار خود شما است که نسبت به آن بى اهمیت هستید!
می‌دانید چرا؟ شما ادّعاى بسیار بزرگى کردید و اظهار داشتید که شیعه امیرالمؤمنین، امام علىّ بن ابى طالب علیه السلام هستید. واى بر شما، آیا معناى ادّعاى خود را می‌دانید؟
و ادامه داد: شیعیان حضرت على همانند امام حسن و امام حسین علیهما السلام، سلمان فارسى، ابوذر غفّارى، مقداد، عمّار یاسر و محمّد بن ابى بکر هستند، که در انجام اوامر و دستورات امام از هیچ نوع تلاش و فداکارى دریغ نکردند.
ولى شما بسیارى از اعمال و کردارتان مخالف آن حضرت است و در انجام بسیارى از واجبات الهى کوتاهى مى‌کنید و نسبت به حقوق دوستان خود بى اعتنا و بى توجّه هستید و در مواردى که نباید تقیّه کنید، انجام مى‌دهید. و با این عملکرد مدعى هم هستید که شیعه امیرالمؤمنین هستید!
بعد لبخندی زد و فرمود: شما اگر مى‌گفتید از دوستان و علاقمندان آن حضرت و از مخالفین دشمنانش هستیم، شما را مى‌پذیرفتم و این همه دردسر و سختی نصیبتان نمی‌شد...
جماعت با صوتی اشک‌آلود عذرخواهی کردند و گفتند: ما از دوستان و علاقمندان شما اهل بیت (ع) هستیم و مخالف دشمنان شما بوده و خواهیم بود.
امام به سمت آنها آمد و با دلجویی گفت: خوش آمدید، شما برادران من هستید.
جماعت سخت مورد توجه و عنایت امام قرار گرفتند...

6
گوشه‌ای از مسجد ایستاده بود. با گردنی کج و سری افتاده! غم بر تمام وجودش آوار شده بود.
امام گویی دلش را تورق کرده باشد، او را خواست و فرمود: هرگاه حاجت مهمی داشتی و خواستی از خداوند درخواست کنی، اول غسل کن؛ وضو بگیر، بعد لباس‌های پاکیزه بر تن و خود را معطر کن. بعد زیر چتر آسمان بایست و دو رکعت نماز بخوان! در هر رکعت بعد از حمد، 15 بار سوره توحید را قرائت کن. پس از سلام نماز بار دیگر پانزده بار «قل هو الله» را بخوان. بعد به سجده برو و بگو: «اللهم انّ کلّ معبود من لدن عرشک الی قرار ارضک، فهو باطل سواک فانک الله الحق المبین أقض لی حاجه – کذا و کذا – السّاعه، السّاعه، السّاعه. بعد با صدق نیت استجابت دعای خود را از درگاه خداوند بخواه!
لبخند روی لب‌های مرد گل کرد.

7
با امام به خانه رسیدیم. خدمتکاران مشغول مرمت قسمت‌هایی از خانه بودند و در کنار آنان کارگری سیاه‌پوست نیز کار می‌کرد که امام قبلاً وی را ندیده بود.
حضرت فرمود: این مرد کیست؟
- به ما کمک می‌کند.
حضرت پرسید: آیا مزد او را قطعی کرده‌اید؟
- خیر. او به هر چه که ما بدهیم، خشنود است.
حضرت سخت ناراحت شد و با تندی با خادم خود سخن گفت، مرا که متعجب دید، سری تکان داد و...
- بارها آنها را از این کار بازداشته ام و گفته ام پیش از تعیین مزد کارگر، کسی را به کار نگیرید!

8
همیشه دو انگشتر به دست داشتند؛ یـکـى برای خـود و دیـگـرى که از پدرشان به وى رسیده بود. نقش انگشتر خود «ماشاءَ اللّهُ لاقُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ» بود و نقش انگشتر پدر «حسبى اللّه».
برنامه منظمی داشت؛ نماز صبح را که می‌خواند، پـیـوسـتـه تـسـبـیـح و تـحـمـیـد و تـکـبـیـر و تـهـلیـل مـى‌گـفـت و صـلوات بـر حـضـرت رسـول و آل او مـى‌فـرسـتـاد تـا آفـتـاب طـلوع مـى‌کـرد. بعد‍ از آن سجده مى‌رفت و سجده را چندان طول مى‌داد تا روز برمی‌آمد.
در همه نمازهاى واجب، بسم اللّه را بـلنـد مى‌گفت، رکعت اول بعد از حمد، سوره «قدر» را می‌خواند و در قنوت هایش این دعا را: «رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ تَجاوَزْ عَمّا تَعْلَمُ اِنَّکَ اَنْتَ الاَعَزُّ الاَجَلُّ الاَکْرَمُ»
عادتش بود که در دعا کـردن، ابـتـداء گل صـلوات را بر لبانش می‌نشاند... هر سه روز یکبار قرآن را ختم مى‌کرد و می‌فرمود: اگر بخواهم در کمتر از سه روز خـتم مى‌کنم اما هرگز از آیه‌اى نمى‌گذرم مگر آنکه تفکر مى‌کـنـم کـه آیه بر چـه چـیـز فـرود آمـده و در کـدام وقـت نازل شده...

۱۳۸۸/۰۸/۰۶

	مطالب مرتبط

کلینیک ترک اعتیاد اسمال سگدست/ محسن حدادی

"به رنگ ارغوان" چه می‌گوید؟ /محسن‌حدادی

استشهادی برای فرهنگ / محسن حدادی

انشاء‌الله اسفند 89 / امیر حسین فردی

کتاب قانون، مسافران و فهم فرهنگی مدیران

روزنامه‌ی‌ حزب ‌‌خران

شیوع آنفلوآنزای اخلاقی / محسن حدادی

اعلام اسامی هنرمندان دستگیرشده‌

قصه، قصه‌ی دیگرى است.../محسن‌حدادی

با حکم حل نمی‌شود! / محسن حدادی

اصلاح الگوی مصرف فرهنگ / محسن حدادی

سینما، آب و آفتابه

ریشه در فرهنگ / محسن حدادی

کربلا؛ 2009سال پس از مسیح / محسن حدادی

باغ کاغذی در مدینه / محسن حدادی

محسن حدادی رتبه‌ی سوم مصاحبه

باز هم جای خالی کتاب / محسن حدادی

نفر چهارم

قسمت آخر ترانه‌ مادری

ساعتها در شورای ‌عالی/ محسن حدادی

عیدی‌فرقان/محسن‌حدادی

در ستایش بانوی‌ایرانی

انتشار "روایت کیارستمی از استاد طوفان"

هزار و سیصد و سمنان / فصل 19

آبادی بت‌خانه ز ویرانی ماست / محسن حدادی

ناصرالدین ‌شاه در کربلا / تحریفات مدرن

جایزه‌ی شهید بایرامی اهدا شد!

کتاب تقلبی چاپ می‌کردیم / محمود حکیمی

خیابان کدام انقلاب؟ / محسن حدادی

غافل‌گیری چهاردهم

و قاف حرف اول قلب است

یانگوم و ناوارو در اغمای2

لباسی برای عملگی خدا / محسن حدادی

پوشش خبری فاکس‌نیوز از نمایشگاه قرآن

عامه پسند‌های مذهبی، علف‌های هرزی که حمایت می‌شوند

قهوه در استکان کمر باریک/محسن حدادی

سوالات کنکور 86 دانشگاه آزاد

شب ‌به‌خیر مهندسی فرهنگی/محسن‌حدادی

ویرجینیا به روایت بهنود و فاطمه رجبی

اندکی سایه

یک گام به پیش؟! / محسن حدادی

من‌قاتل‌صندلی‌تان‌هستم/ ویژه‌‌‌سالگرد

25سال جشنواره برای چی؟!

چهارشنبه‌های مریم

هرندی علیه صفار / غیر قابل چاپ!

فرهنگ اصطلاحات انتخاباتی

گردش به چپ و راست با دور برگردان اضافه

من از طعم دوبیتی‌های باران‌خورده لبریزم / فرزاد جمشیدی

شما ماستت‌و بخور یا مسائب! ساخت یک سریال اجتماعی

تجلیل از خبرنگاران سی 101

	هم اندیشی
	ارسال صفحه به دوستان
	چاپ

انقلاب اسلامی و هاشمی رفسنجانی
مجذوب امام بودم و برای سؤال کردن از کوچه یخچال قاضی تا حرم دنبال ایشان می‌رفتم. سؤال بهانه بود، دلم می‌خواست ایشان را ببینم. کم‌کم تبادل مسائل سرّی سیاسی در مبارزه بین ما ایجاد شد... سالنامه را قبل از انتشار با 5 تومان پیش‌فروش می‌کردیم و بعد از انتشار 7 تومان می‌فروختیم... اولین بار آیت‌الله خامنه‌ای را در درس خارج مرحوم محقق داماد دیدم.

۱۳۸۸/۱۲/۰۶

حرف‌هایی‌‌که‌‌ شنیده ‌‌نشد/ محمد نوری‌زاد
روزمرّگی بختکی نیست که از آسمان فرود آید... بلکه حاصل قرار گرفتن آدمهای کم بنیه، کم هوش، کم رمق، کم انگیزه، ترسو، و البته پرمدعا بر برخی از منصب‌های مدیریتی‌است... مگر نه اینکه استعدادهای بی‌فرهنگی موجود، فارغ از برنامه‌های جورواجور ما و در زیر لایه‌های زیرین جامعه، سر به کار سامان خود داشته‌اند، در حالی که ما مصرانه، اصرار بر ندیدن و بحساب نیاوردنش داشته‌ایم؟

۱۳۸۸/۱۱/۲۰

شاخص اقتدار فرهنگی / محمدرضا زائری
جنس قدرت فرهنگ، نرم است و از جنس اقناع و باورمند ساختن مخاطب و مجموعه‌ی هدف؛ مثلاً از طریق تأثیرگذاری گروه‌های مرجع، نه با اکراه و اجبار... دشمن در حال پیشروی است... اما در این میان یا مهمات نمی‌رسد یا کالک‌های عملیاتی گم می‌شود و یا نیروها به غلط جابه‌جا می‌شوند...

۱۳۸۸/۱۲/۱۶

"فیلم‌نگار" 90 با فیلمنامه‌ی کامل سه‌گانه‌ی بورن

مجله‌ی نمایش در ایستگاه 125

شماره نوروزی "فرهنگ و سینما"

مسابقات بین‌المللی عکس نوروزی در سایت جهانی نوروز

دومین مسابقه عکاسی از 7سین

آمار بلیط تئاترشهر درسال88: 136هزار

انتشار شماره‌ی46 فصلنامه ماهور

گفتگوی 24 با حاتمی‌کیا

"تسویه حساب" در 23 سینما

شماره‌ی دوم کاغذ باتله منتشرشد

پوپک و مش‌ ماشاالله: 11 فروردین

"هیچ" با 19 سینما اکران شد

بازیگر "ماموریت: غیرممکن" درگذشت

"بی من مرو" در شرح پریشانی

آلبوم مجازی عکس سال ایران 88

مجسمه‌های کوچک در خانه‌هنرمندان

زن ناشناس ژان فروستیه/ ابوالحسن نجفی

خواب تلخ سمیه کاووسی

خنکای سپیده‌دم دیدار سارا شخصی

بعد از ظهری، حضرت آدم ایتالو کالوینو/ رضا قیصریه

نمدی پوش احمد شاکری

هشت بهشت محسن حدادی

هفت شهر عشق روژه ایکور/ ابوالحسن نجفی

امروز زندگی را آغاز کن! پابلو نرودا

گل خورشید برآورده سر از خاور گل احد ده‌بزرگی

عذاب دوست داشتن تلافی گناهمه عبدالجبار کاکایی

به تمنا به در خانه‌ی شاه آمده‌ایم ناصر مکارم شیرازی

با توام دیگر ز دردی بیم نیست فروغ فرخزاد

اشکال از کروبی است شهرام شکیبا

آمار کشک نیست علیرضا ناظر فصیحی

وسیله دفاعی بیولوژیک پیمان قاسم‌خانی

حرف‌هامان طلاست 30سال... سعید بیابانکی

نشستن با کتاب

برای غربت فتح

میان اشک و لبخند

10جلد برگزیده‌ی 2008

و اینک آخر الزمان... سمیه کاووسی

مبادا خون سیاوش بر زمین بریزد مرجان فولادوند

بوی پیراهن یوسف حسین شرفخانلو

	پیشنهاد شما
	پشت جلد
	فهرست

مجرمان را پیدا کنند... به وابستگى‏هاى سازمانى آنها هم هیچ نگاه نکنند و باید مجازات شوند...رهبر انقلاب4.6.1388

انجمن حمایت از قربانیان سلاح‌های شیمیایی

| | | | | | | |
کلیه حقوق متعلق است به موسسه « میراث اهل قلم » . باز نشر مطالب با ذکر « کتاب نیوز » بلامانع است.