مریم سقلاطونی

کی می‌شود آهت بیابان را بسوزاند
سوز نگاهت باد و بوران را بسوزاند

کی می‌رسد اندوه تلخ ماجرای تو
دیری نمی‌پاید که باران را بسوزاند 

- خاری شود در چشم طوفان‌های بعد از این -
از ریشه اندوه نیستان را بسوزاند

یک شعله از سرچشمه‌ی چشمان تو کافی است
تا هستی شب‌های عریان را بسوزاند

تا کی گرفتار غم پنهان و پیدایت 
آهی بکش! پشت زمستان را بلرزاند

***
قدری نگاهت را بچرخان تا که از داغت
امواج در امواج دریا را بلرزاند

طومار شب‌ها را بپیچد، کهکشان‌ها را
از هم بپاشد کوه و صحرا را بلرزاند

سلول در سلول دل‌ها را بسوزاند
پشت زمین و آسمان‌ها را بلرزاند

بر حجم این پهناور متروکه پا بگذار
بلکه قدم‌های تو دنیا را بلرزاند